CV


FA
Esmaeil Alamdar

Esmaeil Alamdar

Assistant Professor

Faculty: Literature and Humanities

Department: Geogrophy

CV
FA
Esmaeil Alamdar

Assistant Professor Esmaeil Alamdar

Faculty: Literature and Humanities - Department: Geogrophy

بررسی تطبیقی کارآمدی ادیان توحیدی در مواجهه با مخاطرات محیطی با تأکید بر آموزه‌های اسلامی

Authorsاسماعیل علمدار,فاطمه زهرا فارسی,علی عربی
Journalدین پژوهی و کارآمدی
Page number117-138
Serial number۶
Volume number۱
Paper TypeFull Paper
Published At۲۰۲۶
Journal TypeTypographic
Journal CountryIran, Islamic Republic Of
Journal Indexisc
Keywordsکارآمدی دین؛اخلاق زیست محیطی؛ ادیان الهی؛ رویکرد ذات نگر؛ مخاطرات محیطی؛ تاب آوری معنوی

Abstract

مخاطرات محیطی به‌عنوان پدیده‌هایی جدایی‌ناپذیر از زندگی انسان، همواره در شکل‌گیری نگرش‌ها، باورها و رفتارهای فردی و اجتماعی نقش داشته‌اند. در بافت جهانی امروز، رویکردهای غالب در مواجهه با مخاطرات عمدتاً مادی و سکولار هستند. این پژوهش بر ضرورت ادغام دیدگاه‌های معنوی ادیان بزرگ الهی ـ اسلام، یهودیت و مسیحیت ـ در درک ریشه‌ها و پیامدهای مخاطرات تأکید دارد. روش تحقیق در این مقاله، پژوهش بنیادی و به صورت توصیفی–تحلیلی است که با روش مرور سیستماتیک منابع معتبر علمی داخلی و خارجی بویژه آیات قرآن کریم و دیگر کتب آسمانی در دسترس، از جمله انجیل و تورات، با تأکید بر کلیدواژه‌هایی چون «امتحان»، «بلایا» و «مخاطرات » صورت گرفته است. یافته های تحقیق نشان می‌دهد که ادیان الهی غالباً مخاطرات را پیامدی از گناه و نافرمانی می‌دانند. در آموزه‌های یهودی، منشأ مخاطرات به نافرمانی و گناه، هشدارها و نشانه‌های الهی و همچنین آزمون‌های ربوبی بازمی‌گردد. مسیحیت با تأکید بر پیامدهای گناه و نافرمانی همراه با نشانه‌های آخرالزمانی، مخاطرات را در همین چارچوب تفسیر می‌کند. اما از منظر تعالیم اسلامی، مخاطرات محیطی صرفاً رویدادهایی تصادفی نیستند، بلکه گاه آزمون‌هایی الهی برای رشد، تطهیر و هدایت انسان و بیداری اخلاقی انسان می‌داند که ارتباطی مستقیم با اعمال و انتخاب‌های او دارد. این مخاطرات به‌عنوان ابزارهایی برای تطهیر، ارتقای معنوی و تقویت تاب‌آوری معرفی شده‌اند که با اعمال و انتخاب‌های انسانی پیوند دارند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که کارآمدی دین در مدیریت مخاطرات از طریق تقویت آگاهی معنوی، ایجاد آرامش روانی و ارتقای تاب‌آوری جوامع نمود می‌یابد. این امر نیازمند گفتمان‌سازی فطرت‌محور توسط نهادهای حاکمیتی و فرهنگی است تا با بازخوانی دینی مخاطرات، مدیریت بحران‌ها بهبود یابد و جوامع آسیب‌دیده از آثار مخرب آن کاسته شود.

Paper URL