طالب حقیقت بودن به جای مالکیت آن راز و رمز سازگاری ادیان

Abstract

فرایند ایمان آوری، وتشکیل جامعه اسلامی این گونه بود که ایمان دو گونه بود، اول ایمان ظاهری و هویت بخش که تنها دارای آثار اجتماعی بود و برای تحصیل این ایمان، تنها شهادتین کافی بود. وهیچ چیز دیگری لازم نبود،مسلمان شدن و مسلمان ماندن و کسب همه آثار اجتماعی و فردی آن تنها با گفتن دو کلمه بود. به علت هزینه اندک و نتیجه فراوان باعث رشد زیاد جامعه اسلامی شد و نوع دیگر؛ ایمان حقیقی بود که برای تحصیل آن نمی شد به گفتن شهادتین اکتفا کرد بلکه نیازمند باور، عمل و تغییر در رفتار، خواسته ها، گفتار، احساسات و باورها است، در روزهای اول گسترش اسلام هر کدام از دو نوع ایمان در جایگاه خود قرار داشت و نوع اول باعث گرویدن مردم به اسلام می شد که یدخلون فی دین الله افواجاً و نوع دوم باعث اصلاح فرد و جامعه می شد. ب با جابجایی این دو نوع از ایمان هردو کارکرد خود را از دست دادند بلکه درگیری و جنگ های فرقه ای شدند