بهبود‎ ‎خاصیت‎ ‎عایق ‏بندی‎ ‎اندود‎ ‎کاهگل‎ ‎با‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎بنتونیت‎ ‎و کائولن‎ ‎میکرونیزه

Abstract

کاهگل یکی از قدیمی¬ترین ملات‌های سنتی ایران است که قابلیت¬ها و تجربیات استفاده از آن در طول تاریخ، نشان‌دهنده آن است که می‌توان از آن، بهعنوان یک پوشش مناسب برای ‏حفاظت ساختارهای معماری خاکی استفاده نمود ولی لزوم تجدید دائمی آن، پس از هر بار فرسایش در مقابل بارندگی، حکایت از ناپایداری آن در مقابل رطوبت دارد؛ بنابراین یافتن ‏روش‌های علمی مناسب به منظور افزایش دوام و طول عمر مفید اندود کاهگل، بسیار لازم و ضروری است. در این پژوهش، بررسی تاثیر کاربرد بنتونیت و کائولن میکرونیزه در بهبود ‏خواص فیزیکی و مکانیکی اندود کاهگل بهسازی شده در قیاس با کاهگل عادی به روش تجربی با تعیین ضریب نفوذپذیری آب، مقاومت فشاری، درصد انقباض خطی و میزان دوام ‏تحت فرسایش آبی ناشی از بارندگی با دستگاه شبیه‌ساز باران، نشان داد که استفاده از این مواد افزودنی در مقیاس میکرونیزه، ویژگیهای فیزیکی و مکانیکی اندود کاهگل را به‌طور ‏چشمگیری ارتقاء می‌دهد. بررسی تاثیر بنتونیت و کائولن میکرونیزه در ترکیب با ملات کاهگل به منظور افزایش دوام آن، نشان داد که با استفاده از کائولن میکرونیزه تا 82 درصد و با ‏بنتونیت میکرونیزه تا 121 درصد می‌توان ضریب نفوذپذیری کاهگل در مقابل آب را کاهش داد. به علاوه، کائولن و بنتونیت میکرونیزه، مقاومت فشاری کاهگل را نسبت به نمونه‌های ‏شاهد به ترتیب تا 39 و 33 درصد ارتقا می‌دهد. ارزیابی میزان دوام نمونه‌های آزمایشگاهی تحت بارش مصنوعی با دستگاه شبیه‌ساز باران نشان داد که استفاده از 3 درصد وزنی کائولن ‏میکرونیزه، میزان هدررفت ماده جامد نمونه‌ها را حداقل تا 7/16 درصد و حداکثر تا 4/31 درصد کاهش و دوام آنها را در مقابل فرسایش ناشی از بارندگی افزایش میدهد. این مطالعات ‏همچنین بیانگر آن است که با کاهش اندازه ذرات ماده افزودنی و دانه بندی آنها، میزان تاثیر مثبت آنها نیز در بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی اندود کاهگل افزایش می‌یابد‎.‎