فراتحلیل اثر استفاده از تفاله ی چغندرقند در جیره بر برخی از خصوصیّات عملکردی و تخمیری در گاوهای شیرده

چکیده مقاله

زمینه مطالعاتی: یکی از راه‌های کاهش استفاده از غلات در جیره نشخوارکنندگان جایگزینی آنها با محصولات تغذیه‌ای غیر نشاسته‌ای با انرژی بالا مانند تفاله چغندرقند است هدف: انجام این فراتحلیل به منظور بررسی اثر تفاله چغندرقند بر عملکرد و برخی از خصوصیّات تخمیری در گاوهای شیرده بود. روش کار: بر اساس جستجوی انجام یافته از 21 مطالعه وارد شده در این فراتحلیل، 38 مقایسه برای میانگین مصرف ماده خشک روزانه، 21 مقایسه برای قابلیت هضم ماده خشک مصرفی، 17 مقایسه برای قابلیت هضم ماده آلی مصرفی، 16 مقایسه برای مدت زمان جویدن، 18 مقایسه برای مدت زمان خوردن غذا، 18 مقایسه برای مدت زمان نشخوار کردن و در مورد ویژگی های تخمیر، 29 مقایسه برای برای میانگین pH شکمبه، 24 مقایسه برای میزان کل اسیدهای چرب فرار، 26 مقایسه برای میزان استات، 26 مقایسه برای میزان پروپیونات، 26 مقایسه برای میزان بوتیرات، 25 مقایسه برای نسبت استات به پروپیونات و در نهایت 20 مقایسه برای میزان آمونیاک تولیدی در شکمبه مورد استفاده قرار گرفت. از هر دو مدل اثرات ثابت و تصادفی برای ترکیب اندازه اثر استفاده شد. برای بررسی میزان سوگیری انتشار از نمودار قیفی و آزمونهای آماری استفاده شد. نتایج: این فراتحلیل نشان داد افزودن تفاله چغندرقند در جیره غذایی، تأثیر مثبتی بر میانگین مصرف ماده خشک روزانه (170/0±226/0-)، قابلیت هضم ماده خشک مصرفی (197/0±268/0-)، قابلیت هضم ماده آلی (315/0±449/0-)، میانگین pH شکمبه (209/0±206/0-)، میزان کل اسیدهای چرب فرار (170/0±364/0-)، میزان استات (202/0±526/0-)، میزان‌ پروپیونات (338/0±281/0-)، میزان بوتیرات (215/0±241/0-)، نسبت استات به پروپیونات (241/0±048/0-)، داشته اما اثر آن بر مدت زمان جویدن (206/0±296/0)، مدت زمان خوردن غذا (172/0±091/0)، مدت زمان نشخوار‌کردن (196/0±338/0)، میزان آمونیاک تولیدی در شکمبه (49/0±213/2)، کاهنده بود. نتیجه گیری نهایی: اثر افزودن تفاله چعندرقند بر قابلیت هضم ماده آلی مصرفی، مدت زمان نشخوار‌کردن، میزان کل اسیدهای چرب فرار، میزان استات، میزان بوتیرات و میزان آمونیاک تولیدی در شکمبه معنی دار بود.