تأثیر دمای فراوری اکسید منیزیم بر ظرفیت بافری، فراسنجه¬های تخمیر و هضم شکمبه¬ای در شرایط آزمایشگاهی

Abstract

مقدمه: باتوجه به افزایش جمعیت و بالارفتن نیازهای بشری به تولیدات دامی، پرورش دام روی به شیوه صنعتی آورد است. در این نوع از پرورش ، بخش زیادی از نیازهای خوراکی دام¬ها توسط مواد کنسانتره¬ای و غلات تامین می¬گردد که دارای الیاف پایین و قابلیت هضم بالایی می¬باشند. اما تغذیه زیاد موادکنسانتره¬ای باعث بالارفتن pH و بروز اسیدوز می¬گردد. به¬جهت مقابله با اسیدوز از مواد بافری استفاده می¬گردد که توانایی کاهش اسیدیته شکمبه و افزایش نسبت استات: پروپیونات و بهبود هضم الیاف را دارا می¬باشند. اکسیدمنیزیم جزو مواد قلیایی¬کننده به¬شمار می¬رود که باعث خنثی کردن اسیدوز می¬شود که امروزه جزو مواد رایج مورد استفاده در جیره نشخوارکنندگان می¬باشد. مواد و روش ها: به¬منظور مشخص نمودن ظرفیت بافری و شاخص ارزش بافری ترکیبات آلکالایزری موجود در استان، و همچنین تاثیر آن¬ها بر فراسنجه¬های تخمیر و هضم شکمبه¬ای در شرایط برون¬تنی، پژوهش پیش¬رو در طی دو مرحله صورت گرفت. تعداد 4 نمونه کربنات منیزیم (A، B، C و D) انتخاب گردید. سپس به¬منظور تولید اکسید منیزیم، نمونه¬ها را به کوره¬ی آزمایشگاهی انتقال داده و در مدت زمان 3 ساعت، تحت سه دمای متفاوت (400، 700 و 1000 درجه¬ی سانتی¬گراد) تحت حرارت قرار گرفتند. طی مرحله¬ی اول آزمایش، به محاسبه و اندازه¬گیری فراسنجه¬های pH و ظرفیت بافری پرداخته شد. سپس طی مرحله¬ی دوم، فراسنجه¬های تخمیر و هضم شکمبه¬ای مورد بررسی قرار گرفت. نتایج و بحث: به¬منظور تعیین pH و ظرفیت بافری،درطی مرحله¬ی اول آزمایش نتایج حاصله نشان¬دهنده¬ی اختلاف معنی¬دار آماری در pH و ظرفیت بافری بود (05/0˂P). در مرحله¬ی دوم آزمایش، تاثیر تیمارهای آزمایشی بر فراسنجه¬های تخمیر و هضم شکمبه¬ای به روش کشت ثابت در شرایط برون¬تنی مورد بررسی قرار گرفت. تیمارها در این بخش شامل کربنات منیزیم (A، B، C و D)، و اکسیدهای منیزیم A، B، C و D فراوری¬شده در دماهای 400، 700 و 1000 درجه¬ی سانتی¬گراد بودند. نتایج به¬دست آمده بیان داشت که بالاترین پتانسیل تولید گاز (b) متعلق به نمونه¬ی کربنات منیزیم D بود. در طرف مقابل، کمترین میزان تولید گاز متعلق به نمونه¬ی اکسید منیزیم C فراوری¬شده در دمای 700 درجه¬ی سانتی¬گراد بود. در این آزمایش، غلظت نیتروژن آمونیاکی تحت¬تاثیر هیچکدام از تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. بیشترین pH محیط کشت متعلق به نمونه کربنات منیزیم C، و کمترین مقدار آن به نمونه اکسیدمنیزیم C فراوری¬شده در دمای 700 درجه سانتی¬گراد متعلق بود. همچنین تیمارهای آزمایشی روی ماده خشک ناپدیدشده شکمبه نیز تاثیر گزارده به نحوی که بیشترین و کمترین میزان آن به¬ترتیب به تیمارهای کربنات منیزیم A و اکسیدمنیزیم C فراوری¬شده در دمای 1000 درجه سانتی¬گراد تعلق داشت. نتیجه گیری کلی: نتیجه کلی از این آزمایش بیان می¬کند که مقادیر اندازه¬گیری شده نمونه¬های کربنات منیزیم و اکسیدمنیزیم با یکدیگر دارای اختلاف می¬باشند و بین نمونه¬ها، تفاوت¬ها زیاد است. همچنین اثر فراوری دما بر نمونه¬های اکسیدمنیزیم سبب بهبود فراسنجه¬های مورد آزمایش گردید. درعین حال، دمای بهینه فراوری در این آزمایش 700 درجه سانتی¬گراد تعیین شد.