اثر مقایسه مکملهای آلی و معدنی مس و روی بر فراسنجه های تولید گاز شکمبه ای

Abstract

چکیده مقدمه: مطالعات انجام شده در دامهای مختلف نشان دادهاند که عالوه بر اهمیت تأمین انرژی و پروتئین، تأمین مقادیر کافی عناصر معدنی برای ایجاد حداکثر سالمتی و عملکرد بهینه تولید مثلی در دامهای اهلی حیاتی است. زیست فراهمی باالتر و محافظت در برابر واکنش های شیمیایی ناخواسته دستگاه گوارش از مهمترین مزایای مکملهای آلی مواد معدنی میباشد. مطالعات مختلف نشان داده که سطح مناسبی از مواد معدنی در جیره غذایی برای عملکرد طبیعی میکروارگانیسمهای شکمبه مورد نیاز میباش د. بنابراین هدف از این پژوهش مقایسه اثر مکملهای آلی و معدنی مس و روی بر کینتیک تخمیر و فراسنجههای تولید گاز شکمبه ای میباشد. مواد و روش ها: این پژوهش در واحد دامپروری و آزمایشگاههای گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند انجام شد. برای انجام آزمایش تولید گاز از روش بلومل با 6 تکرار و 2 اجرا برای هر تیمار استفاده شد. ترکیب تیمارهای آزمایشی شامل )1( جیره پایه )فاقد مکمل(، )2( جیره پایه + مکمل معدنی مس و روی، )3( جیره پایه + مکمل آلی مس و روی پایدار شده، ) 4( جیره پایه + مکمل آلی مس و روی تجاری بود. گاز تولیدی در زمانهای مختلف بر اساس کیلو پاسکال اندازهگیری شد و به معادل حجمی در شرایط فشار و دمای استاندارد تبدیل شد. داده های حاصل در برابر زمان پالت شد و با استفاده از مدل نمایی ارسکوف با فاز تأخیر محاسبه شد. نتایج و بحث: بر اساس نتایج بدست آمده در ساعت 12 انکوباسیون، میزان گاز تولیدی بین تیمارهای آزمایشی اختالف معنیدار آماری داشتند )P>0/05(. بهطوریکه باالترین روند تولید گاز در سات 12 انکوباسیون در تیمار حاوی مکملهای آلی و پایینترین روند گاز تولیدی در تیمار شاهد مشاهده گردید. پتانسیل تولید گاز و ثابت نرخ تولید گاز نیز بین تیمارهای مختلف اختالف معنیدار آماری داشتند )P>0/05(. این در حالی است که فاز تأخیر بین تیمارهای مختلف تفاوت قابل توجهی نداشت )P<0/05(. بر اساس نتایج، باالترین پتانسیل تولید گاز در تیمار حاوی مکملهای آلی مس و روی و کمترین مقدار آن در تیمار شاهد مشاهده گردید. بین تیمار شاهد با تیمار حاوی شکل سولفات عناصر فوق از نظر پتانسیل تولید گاز اختالف معناداری وجود نداشت )P <0/05(. نتیجه گیری کلی: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که استفاده از مکملهای آلی روی و مس 1/5 برابر سطوح توصیه شده در جیره نشخوارکنندگان، منجر به افزایش پتانسیل تولید گاز و بهبود فراسنجه های تخمیر شکمبه میشود.