بررسی فلور بیابان لوت در خراسان جنوبی

Abstract

اولین چیزی که در ارتباط با بیابان به ذهن می¬رسد، نبود یا کمبود آب و پوشش گیاهی است. اگرچه تعداد گونه¬های گیاهی در بیابان¬ها بسیار محدود است، اما طی قرن¬ها به بقا خود ادامه داده و سازگاری یافته¬اند. به دلیل سختی ورود به بیابان لوت در یک صد سال اخیر پژوهشی¬های اندکی در مورد گونه¬های گیاهی انجام شده و به همین دلیل در سال 1396 تا 1397 طی پایش میدانی تمام گونه¬های گیاهی چند سالۀ بیابان لوت در محدودۀ خراسان جنوبی شناسایی شد. در مجموع، شش گونه متعلق به چهار جنس و سه خانواده شناسایی شدند. جنس Chenopodiaceae با سه گونه،Poaceae با دو گونه وPolygonaceae با یک گونه به ترتیب 50%، 3/33 % و 66/16 % فلور منطقه را به خود اختصاص دادند و دو جنسStipagrostis وHaloxylon هر کدام دارای دو گونه بودند. تحلیل پراکنش جغرافیایی نشان داد که گونه¬های ایران-توران و صحارا- سندی به نسبت مساوی حضور دارند. بیشترین پراکنش شامل: سفید تاغ Haloxylon persicum Bge. ex Boiss. & Buhes ، سیاه تاغHaloxylon ammodendron Bunge ex Fenzl و سبط Stipagrostis plumosa Munro ex T. Andersonدر شمال و شمال¬شرق و بیشترین پراکنش اسکنبیل Calligonum comosum L'Hér در غرب لوت مشاهده شد. خشکسالی¬های 18 ساله اخیر موجب تشدید خشکیدگی گونه¬های تاغ و اسکنبیل در بسیاری از مناطق لوت شده¬است؛ اما افزایش بارش¬های سال 1397 لوت باعث امیدواری برای ادامه حیات این درختچه¬ها و نیز حضور بیشتر گونه¬های سبط گردید.