بررسی تأثیر دیوار ه آببند بر کنترل پیشروی آب شور و کاهش آلودگی نیترات در آبخوانهای ساحلی با استفاده از مدل عددی بدون شبکه پترووگالرکین(MLPG)

چکیده مقاله

نفوذ آب دریا تهدیدی فزاینده برای منابع آب زیرزمینی در مناطق ساحلی است. دیوار آببند به‌طور گسترده‌ای برای جلوگیری از پیشروی گوه آب دریا استفاده می‌شود. استفاده از دیواره‌های آببند یک استراتژی مهندسی مؤثر برای مدیریت و کاهش آلودگی نیترات در آبخوان‌های ساحلی است. پخش و انتشار آلودگی در منابع آب زیرزمینی سبب غیرقابل استفاده شدن آن‌ها و تشدید بحران خشکسالی در مناطق خشک و نیمه‌خشک می‌گردد. ازاین‌رو حفاظت از منابع آب زیرزمینی از ورود و کاهش میزان آلاینده‌ها مهم و ضروری است. لذا در این مطالعه به بررسی اثر دیواره آببند در کنترل پیشروی آب‌شور و آلودگی نیترات در آبخوان‌های ساحلی با استفاده از روش شبیه‌سازی بدون شبکه پترووگالرکین (MLPG) پرداخته‌شده است. در این مطالعه 5 سناریو بدون دیوار، دیواره با ارتفاع‌های 15، 30، 45 و 60 جهت ارزیابی اثر دیوار آببند بر روی پیشروی آب‌شور و کنترل پیشرفت آلودگی نیترات مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داده است که نسبت کاهش آب‌شور با افزایش ارتفاع دیواره از 15 متر تا 60 متر به‌طور پیوسته و قابل‌توجهی افزایش می‌یابد و از 53/9 درصد در ارتفاع 15 متر، به بیش از 26/82 درصد در ارتفاع 60 متر می‌رسد. میزان کل حذف نمک نیز با افزایش ارتفاع دیواره از 64/30 درصد در ارتفاع 15 متر، به 92/91 درصد در ارتفاع 60 متر افزایش می‌یابد. لذا با توجه به کارایی دیوار آببند و اثر بسزای آن در این مطالعه می‌توان دیوار آببند را به‌عنوان یک رویکرد مهندسی کارا و مناسب در کاهش نفوذ آب‌شور و آلودگی‌های آبخوان نام برد.