رابطه استرس ادراک شده و ترومای کودکی با سرسختی روان‌شناختی: نقش میانجی خودشناسی انسجامی

Abstract

استرس ادراک‌شده و ترومای کودکی به عنوان عوامل موثر در سلامت روان، می‌توانند بر سرسختی روان‌شناختی تأثیرگذار باشند. همچنین، خودشناسی انسجامی به عنوان یک سازه شناختی-عاطفی ممکن است در این رابطه نقش میانجی ایفا کند. هدف این مطالعه تعیین رابطه استرس ادراک‌شده و ترومای کودکی با سرسختی روان‌شناختی با میانجی‌گری خودشناسی انسجامی بود. این پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل بزرگسالان ۱۸ تا ۴۰ ساله مراجعه‌کننده به کلینیک‌های درمانی مهر البرز، دانشگاه تهران و دانشگاه علامه طباطبایی در تهران (۱۴۰۰-۱۴۰۱) بود و حجم نمونه ۳۷۵ نفر (۲۱۳ مرد، ۱۶۲ زن) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با پرسشنامه استرس ادراک‌شده (PSS-14)، پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ) پرسشنامه سرسختی روان‌شناختی (CSQ) و پرسشنامه خودشناسی انسجامی (ISK) جمع¬آوری شدند. داده¬ها با مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که استرس ادراک‌شده از طریق خودشناسی انسجامی اثر منفی و معنادار بر سرسختی روان‌شناختی داشت. ترومای کودکی نیز از طریق خودشناسی انسجامی اثر معنادار بر سرسختی روان‌شناختی نشان داد و خودشناسی انسجامی به طور مستقیم تأثیر مثبت و معناداری بر سرسختی روان‌شناختی داشت. در نهایت، خودشناسی انسجامی نقش میانجی معناداری بین ترومای کودکی با تأثیر منفی و سرسختی روان‌شناختی با تأثیر مثبت ایفا می‌کند. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت خودشناسی انسجامی در مداخلات روان‌شناختی برای کاهش اثرات منفی استرس و تروما و افزایش سرسختی روان‌شناختی تأکید دارند.