اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم‌یافته

Abstract

زمینه: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم ­یافته بود. روش: در این مطالعه نیمه ­آزمایشی از طرح پیش ­آزمون-پس­ آزمون تک ­گروهی با دوره پیگیری دو­ماهه استفاده شد. جامعه آماری شامل تمام افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود که از 1401 تا 1403 به مراکز مشاوره دانشگاه بیرجند و کلینیک همراه همیشگی در شهر بیرجند مراجعه کرده بودند. نمونه مورد نظر نیز شامل 23 نفر از این بیماران بودند که به روش نمو­نه­ گیری هدفمند انتخاب شدند. شرکت­ کنندگان به مدت 16 جلسه (60 دقیقه ­ای) طرحواره درمانی بافتاری فردی را دریافت کردند. برای جمع­ آوری داد­ه ­ها از مصاحبه بالینی ساختاریافته براساس DSM-5 (SCID)، مقیاس کوتاه اختلال اضطراب فراگیر (GAD-7)، پرسشنامه­ های اضطراب بک (BAI) و پذیرش و عمل (AAQ-II) استفاده شد. داده­ها با آزمون تحلیل واریانس مکرر و شاخص تغییر پایا تحلیل شد. یافته ­ها: نتایج این مطالعه نشان داد که طرحواره درمانی بافتاری به طور معناداری نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی را در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم ­یافته کاهش می­دهد (0/05 >p). شاخص تغییر پایا نیز برای نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بالاتر 1/96 بود. نهایتاً، بهبود نشانه ­ها در دوره پیگیری نیز معنادار بود (0/05>p). نتیجه ­گیری: طرحواره درمانی بافتاری در کاهش نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی مؤثر است و می­توان از آن به عنوان یک رویکرد درمانی در بهبود بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم­یافته استفاده کرد.