کانی شناسی و سنگ نگاری سنگ های مافیک و اولترامافیک منطقه چاه رحمان (شمال غرب زاهدان)

Abstract

چکیده منطقه چاه رحمان در100 کیلومتری شمال¬غرب زاهدان با مختصات جغرافیایی ´00°60 تا´30 °60 طول شرقی و ´00°30 تا´30 °30 عرض شمالی قرار دارد. این منطقه از نظر تقسیمات واحد¬های زمین‌شناسی و ساختاری ایران، در زون جوش خورده سیستان واقع ‌شده است. بر اساس مطالعات صحرایی و سنگ¬نگاری، واحد¬های منطقه شامل آمیزه¬ی افیولیتی با سن کرتاسه فوقانی به ‌عنوان قدیمی¬ترین واحد و نهشته¬های رخساره فلیش شامل سنگ¬آهک، شیل و ماسه¬سنگ به سن ائوسن هستند. فراوانترین سنگ تشکیل دهنده¬ی این آمیزه¬ی افیولیتی، پریدوتیت (هارزبورژیت و لرزولیت) است. کانی¬های الیوین، اورتوپیروکسن، کلینوپیروکسن و به مقدار کمتر اسپینل، سازنده¬های اصلی این سنگ¬ها بوده و بافت¬های غالب در آنها پورفیروکلاستیک، پوئی¬کلیتیک و دانه¬ای هستند. گابروها عمدتاً در بخشهای شمال¬غرب و جنوب منطقه رخنمون دارند. اکسید-های آهن و رگه¬هایی از کوارتز و کلسیت نیز به ‌صورت ثانویه در این سنگ‌ها مشاهده می شوند. هرچند سرپانتینی شدن فراوان-ترین نوع دگرسانی در مجموعه واحدهای افیولیتی منطقه به شمار می رود، لیستونیتی شدن، کلریتی شدن و کربناتی شدن دیگر دگرسانی¬های منطقه محسوب می¬شوند