تبیین الگوی جاری استعدادیابی ورزشی در آموزش و پرورش

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی جاری استعدادیابی ورزشی در آموزش و پرورش استان سیستان و بلوچستان انجام گرفت. روش پژوهش حاضر کیفی و با رویکرد گرندد تئوری مبتنی بر مدل استروس و کوربین (2008) انجام شد. حوزه پژوهش شامل کارشناسان، دبیران و معلمان تربیت بدنی استان سیستان و بلوچستان بودند. نمونه مورد نظر متشکل از 32 نفر خبره، با توجه به رویکرد نمونه¬گیری هدفمند و نظری انتخاب گردید. جهت بررسی روایی و پایایی یافته¬ها از معیارهای لینکلن و کوبا 1980 استفاده شد. نتایج نشان دهنده محور ناکارآمدی فرآیند استعدادیابی در آموزش و پرورش (نظام¬مند نبودن استعدادیابی؛ عدم توجه به حفظ و نگهداشت استعداد) و مبتنی بر شرایط علّی (عوامل ارتباطی-محیطی؛ عوامل اقتصادی-تجهیزاتی؛ و عوامل مدیریتی-سازمانی)، شرایط زمینه¬ای (فرآیندهای جذب، نگهداشت و ارتقا؛ و عوامل فرهنگی-اجتماعی)، شرایط مداخله¬گر محدود کننده (چالش¬های عملیاتی و نگرشی)، شرایط مداخله¬گر تسهیل¬کننده (مزیت¬های رقابتی و گفتمان¬سازی)، شرایط راهبردی (راهبردهای انگیزشی؛ شاخص¬سازی و استانداردسازی؛ پایش و نظارت سازمانی؛ و جو و محیط حمایت¬گر) و پیامد وضعیت جاری و پیامدهای حاصل از کاربرد راهبردها، مورد سازمان¬دهی قرار گرفت. با تمرکز بر نتایج می توان اذعان نمود که ضعف های مدیریتی و اقتصادی در طول سالیان متمادی، به همراه عدم بهره برداری از قدرت تعامل، استان را با مشکل جدی در کمیت و کیفیت منابع ساختاری و کالبدی در ورزش، مواجه ساخته است. این امر ثمربخشی فعالیت های استعدادیابی ورزشی را با مشکل مواجه ساخته است. از این رو، این پژوهش پیشنهاداتی در زمینه استانداردسازی، ایجاد انگیزه، پایش فعالیت¬ها و حمایت از توسعه فرایندها، ارائه می کند