تحلیل ترانسکریپتومی ایلئوم موش‌های تحت رژیم پرچرب با استفاده پلتفرم iDEP

Abstract

فلاونوئید زانتوهومول (XN) و تتراهیدروزانتوهومول (TXN)، می‌توانند نشانگرهای زیستی مرتبط با سندرم متابولیک را در مدل‌های حیوانی چاقی ناشی از رژیم غذایی کاهش‌دهند. در این تحقیق پروفایل‌گذاری رونویسی از ایلئوم موش‌ها انجام شد تا مکانیسم‌هایی را که طی آن‌ها مکمل‌های زانتوهومول و تتراهیدروزانتوهومول می‌توانند استئاتوز کبدی ناشی از رژیم غذایی پرچرب (HFD) را در سطح رونویسی بهبود بخشند، تعیین‌کند. برای این منظور، در سن 26 هفتگی پس از ۱۶ هفته (از سن 10 تا 26 هفتگی) تغذیه موش‌های نر وحشی تحت یکی از چهار رژیم غذایی زیر قرار‌گرفته‌اند: رژیم کم‌چرب (LFD، n = 10)، رژیم پرچرب (HFD، n=10)، رژیم پرچرب همراه با زانتوهومول (HFD+HXN؛ 60 میلی‌گرم در کیلوگرم وزن بدن، n = 10)، رژیم پرچرب همراه با تتراهیدروزانتوهومول (HFD+TXN؛ 30 میلی‌گرم در کیلوگرم وزن بدن، n = 9). در تمام تحلیل‌ها، گروه HFD به‌عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شده است. آنالیزRNA-seq با شماره دسترسی GSE219234 (موجود در سایت NCBI)، روی RNA کل استخراج‌شده از ایلئوم موش‌ها انجام شد. آنالیز داده‌ها توسط یک برنامه تحت وب یکپارچه (iDEP) انجام شد. در مجموع 31 ژن با بیان افتراقی (DEGs) از مقایسه دو تیمار حاوی فلاونوئید با تیمار شاهد، شناسایی شدند که تعداد 25 ژن بیان بالا و تعداد 6 ژن بیان پایین داشتند. همچنین در مقایسه تیمار رژیم کم‌چرب با تیمار شاهد، هیچ ژنی با بیان افتراقی یافت نشد. ژن‌های کاندید بالقوه احتمالی شامل دو ژن با بیان بالا (Vcam1 و Iglc3) و دو ژن با بیان پائین (Zcchc12 و Ces1g) بودند. این مطالعه نشان‌می‌دهد که مکمل‌های زانتوهومول و تتراهیدروزانتوهومول می‌توانند با تعدیل بیان ژن‌های خاص در ایلئوم، به‌عنوان گزینه‌های بالقوه برای کاهش عوارض سندرم متابولیک ناشی از رژیم پرچرب عمل کنند.