استفاده از مدل غیرخطی گمپرتز برای تخمین پارامترهای رشد بلدرچین‌های ژاپنی تغذیه شده با جیره‌های حاوی سطوح مختلف انرژی و پروتئین

چکیده مقاله

در این پژوهش پارامترهای رشد بلدرچین ژاپنی با استفاده از مدل غیرخطی گمپرتز، تحت تأثیر سطوح مختلف انرژی و پروتئین جیره، مورد ارزیابی قرار گرفت. بدین منظور، تعداد 360 قطعه بلدرچین ژاپنی با جنسیت مخلوط (نر و ماده) در قالب طرح کاملاً تصادفی و به‌صورت فاکتوریل 3×2 شامل دو سطح انرژی قابل متابولیسم (2800 و 2900 کیلوکالری بر کیلوگرم) و سه سطح پروتئین خام (22، 24 و 26 درصد) به کار گرفته شد. برای هر تیمار چهار تکرار و در هر تکرار 15 قطعه بلدرچین در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد وزن اولیه بین تیمارهای آزمایشی اختلاف معنی‌داری نداشت. بلدرچین‌های تغذیه شده با جیره حاوی 22 درصد پروتئین خام و 2800 کیلوکالری انرژی (تیمار 1) وزن نهایی و وزن در نقطه عطف منحنی رشد بالاتری در مقایسه با تیمارهای حاوی 26 درصد پروتئین خام با 2800 کیلوکالری انرژی (تیمار 3) و 22 درصد پروتئین خام با 2900 کیلوکالری انرژی (تیمار 4) داشتند (05/0P≤). تیمار 6 (26 درصد پروتئین خام و 2900 کیلوکالری انرژی) و تیمار 3 (26 درصد پروتئین خام و 2800 کیلوکالری انرژی) موجب کاهش معنی‌دار سن در نقطه عطف در مقایسه با تیمار 1 (22 درصد پروتئین خام و 2800 کیلوکالری انرژی) گردید (05/0P≤). نتایج این پژوهش نشان داد که نسبت انرژی به پروتئین جیره، الگوی رشد بلدرچین را به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر قرار می‌دهد. بر اساس برازش مدل گمپرتز، نسبت انرژی به پروتئین در محدوده 5/111 تا 3/127، با ایجاد وزن نهایی و وزن نقطه عطف مطلوب و دستیابی به الگوی رشد مناسب، به‌عنوان محدوده مناسب برای بهبود عملکرد رشد بلدرچین‌ها در شرایط این پژوهش پیشنهاد می‌شود.