مدیریت پیشروی آبشور در آبخوانهای ساحلی شیبدار با استفاده از دیواره آببند به روش عددی )MLPG( بدون شبکه محلی پتروو–گالرکین

Abstract

مدیریت آب جمعیت، یک موضوع تحقیقاتی چالشبرانگیز است. افزایش تراز آب دریا و کاهش تراز آب زیرزمینی، گرادیان هیدرولیکی را تغییر داده و موجب گسترش جبهه آب شور در آبخوان ساحلی میشود. همچنین پیکربندی هندسی و مورفولوژی آبخوان ساحلی سفرههای آب ساحلی نقش کنترلی در نفوذ آبشور را ایفا میکنند. در این مطالعه به بررسی بند به روش عددی بدون شبکه ¬ مدیریت پیشروی آبشور در آبخوان ساحلی شیبدار با استفاده از دیواره آب پرداختهشده است. در اینجا سه مدل شیب بستر آبخوان شامل شیب به سمت دریا )شیب (MLPG) پترووگالرکین بند ¬ برای سناریوهای )بدون دیوار آب LS :) و شیب به سمت خشکی )شیب کنار دریا (H) بستر افقی ،SS :) ساحلی 0 متر( مدلسازی شده و نتایج با مطالعات گذشته مقایسه گشته است. / 0 و 6 /45 ،0/3 ،0/ و دیواره به عمقهای 15 نتایج نشان داده است که شکل هندسی آبخوان میتواند بر میزان پیشروی آبشور در آبخوان ساحلی نقش داشته باشد بهطوریکه میزان پیشرفت آب شور در آبخوان ساحلی در حالت شیب به سمت ساحل و شیب به سمت خشکی نسبت به حالت افقی بدون دیواره به ترتیب 5 درصد کاهش و 10 درصد افزایش داشته است. در تمامی مدلها 0 متر بوده و کمترین نفوذ را داشته است لذا میتوان از این سناریو / 0 متر برابر 5 / پیشروی آب شور در سناریو دیواره 6 نتایج شبیهسازی با ،MLPG بهعنوان عمق بهینه و کارا در تمامی مدلها نام برد. برای ارزیابی دقت مدل عددی NSE و R² ،RMSE مقایسه و با شاخصهای Abd-Elaty & Polemio ( دادههای مسئله هنری و مطالعه ( 2023 0 است که نشاندهنده / بالاتر از 95 R² 0 و / در تمام سناریوها کمتر از 06 RMSE ارزیابی شد. نتایج نشان داد مقدار نیز در تمام Nash–Sutcliffe انطباق بسیار بالا میان مدل و دادههای مرجع میباشد. کارایی مدل بر اساس شاخص 0 گزارش شد که تأییدکننده عملکرد دقیق و پایدار مدل در پیشبینی توزیع جبهه آبشور است.