بررسی رابطه سرمایه اقتصادی با سازه مدارا در بین شهروندان شهر مشهد

Abstract

مدارا به معنی تحمل تنوع ذاتی گروههای بزرگ اجتماعی، میتواند به عنوان یک اثر سینرژیک ویژگیهای فردی و محیطی اقتصادی اجتماعی درنظر گرفته شود. این مقاله پژوهشی درصدد است تا نشان دهد چگونه متغیرهای اقتصادی همچون متوسط درآمد، منطقه سکونت و... میتوانند بر میزان مدارا در بین شهروندان موثر واقع شوند. از این رو، برای سنجش مدارای اجتماعی در جامعه مورد مطالعه با استفاده از روش پیمایشی و مقیاسی چند بعدی بر پایه مدل کینگ )با ابعاد مدارای فردی، اجتماعی، سیاسی، جنسیتی، مذهبی( پرداخته و با احتساب حجم نمونه به میزان 400 نفر، جمعیت نمونه از افراد 15 سال به بالای شهر مشهد به وسیله نمونهگیری خوشهای انتخاب شده است. با استفاده از پرسشنامه به جمعآوری دادهها اقدام شده و دادهها به وسیله نرمافزارهای مرتبط تحلیل و گزارش شدهاند. بر اساس یافتههای تحقیق، در جامعه مورد مطالعه، میزان شاخص کل مدارا در سطح متوسط است. در حالی که میزان سرمایه اقتصادی پایین گزارش شده است. در بین ابعاد شاخص مدارا، مدارای فردی و اجتماعی در سطح متوسط به بالا و مدارای جنسیتی و مدارای سیاسی در سطح پایین قرار دارند. با این حال، بین میزان سرمایه اقتصادی و میزان مدارا در بین شهروندان رابطه مثبت وجود دارد. دو متغیر اعتماد تعمیم یافته و مشارکت اجتماعی در بهبود میزان مدارا در بین شهروندان موثر هستند. بدین ترتیب که شهروندانی که سرمایه اقتصادی و در نتیجه منابع بیشتری برای شرکت در فعالیتهای انجمنی و ایجاد روابط مداوم با سایر شهروندان دارند از اعتماد تعمیم یافتهتری نیز برخوردار بوده و انعطاف بیشتری در مقابل پذیرش تفاوتها از خود نشان میدهند.