منبع قابل تجدید، همواره یک رکن اصلی در بحث توسعه مطرح میشود. بنابراین پیدایش و بقای انسانها و در بیان کلیتر توسع هی پایدار جوامع انسانی بدون آب امکا نپذیر نیست. با افزایش جمعیت و افزایش نیاز آب در بخ شهای مختلف کشاورزی، شرب، بهداشت و صنعت و نهایتاً افزایش تولید و ایجاد پتانسیلهای آلودگی فشار زیادی به منابع آب وارد شده است. انسانها از سالیان کهن آب مورد نیاز خود و دیگر موجودات زنده را از طرق مختلفی از جمله بارندگی مستقیم، چشمه، رودخانه، حفر چاه، حفر قنات و ... تأمین م یکردهاند. قنات، یک منبع آبی ساختهی دست بشر است که در ادراک ایرانیان به ویژه مناطق کویری مفهومی آشناست. زیرا تقریبا تا 50 سال پیش این سازه منبع اصلی تأمین آب در بسیاری از شهرهای ایران بوده است. در گذشته و پیش از اینکه صنعت به صورت گسترده وارد ایران شود، در مناطق خشک کشورمان آب چشمهها و قناتها پاسخگوی اهالی بوده است و بدین جهت مردم و ساکنین مناطق در استفادهی درست از منابع آبی، محیط و طبیعت نهایت تلاش خود را به کار میبستند و در نگهداری از قناتها، لایروبی و تعمیر آنها همواره تمهیدات لازم را به عمل میآوردند. با توجه به عمق زیاد میله چاهها، بحث مرمت و لایروبی قنوات را به صورت فاز به فاز و تونلی انجام میدادند و در طول سال نیز مرمت و بازسازی جهت جلوگیری از تخریب و آلودگی قنوات، تعطیلی نداشته و به صورت مداوم انجام میگرفته است. زیرا اگر آسیبی به قنات وارد م یآمد کشاورزی و حیات آنها با خطر مواجه میشد. اما تکنولوژی ایجاد چاههای عمیق و برداشت ب یرویه از منابع آب زیرزمینی باعث افت این آبها شده و این افت باعث گردید تا بسیاری از قناتها که روزگاری از منابع اصلی تأمین آب مناطق شهری و روستایی بودهاند، در معرض نابودی قرار گیرند. یکی زا دستاوردهای دنیای غرب برای ایران که مدت سه هزار سال زا فناوری حفر قنات برای تأمین آب خود استفاده می کرد، ورود تکنولوژی مدرن حفاری چاه و تجهیزات پمپاژ آب بود. بهنیا در کتاب قناتسازی و قناتداری، آغا ز تخری ب قناتها را بع د زا کنفران س جهان ی آب برای صلح، در سال ۱۹۶۷ می داند که در تحقق اهداف برنام های با عنوان \\\\