بررسی تأثیر سطوح مختلف کود مرغی و سولفات پتاسیم بر صفات کیفی و پارامترهای بیوشیمیایی گیاه شنبلیله (Trigonella foenum- graceum L

چکیده مقاله

به منظور بررسی تأثیر کود مرغی و سولفات پتاسیم بر میزان صفات بیوشیمیایی و عملکرد گیاه شنبلیه، پژوهشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سال زراعی 1401 - 1400 انجام گردید. تیمارهای آزمایش شامل کود پلیت مرغی در سه سطح )صفر، 1000 و 2000 کیلوگرم در هکتار( به صورت کاربرد خاکی و سولفات پتاسیم )سولوپتاس( در چهار سطح )صفر، 5 / 1 ، 3 و 5 در هزار( به صورت محلول پاشی بودند. نتایج نشان داد که کود مرغی در همه صفات بهجز میزان قند محلول و فعالیت آنتیاکسیدانی، سبب افزایش معنیدار صفات بیوشیمیایی و عملکرد دانه شنبلیله شد،به طوریکه تیمار 2000 کیلوگرم در هکتار کود مرغی، بالاترین میزان فنل ) 793 / 10 میلیگرم بر گرم وزن خشک(، میزان فلاونوئید ) 475 / 4 میلیگرم بر گرم وزن خشک(، کلروفیل a ( 591 / 2 میلیگرم بر گرم وزن تر( و کلروفیل b ( 055 / 3 میلیگرم بر گرم وزن تر( و عملکرد دانه ) 8 / 1185 کیلوگرم در هکتار( را به خود اختصاص داد. در تأثیر سولفات پتاسیم )سولوپتاس( بر صفات بیوشیمیایی شنبلیله مشاهده شد که همه صفات بهجز میزان فنل و فعالیت آنتیاکسیدانی، همگی در سطح سه در هزار، دارای بالاترین میزان بودند که با سطح پنج در هزار اختلاف معنیداری نداشتند. نتایج اثر متقابل تیمارها نشان داد که در تمام صفات بهجز صفت فعالیت آنتیاکسیدانی، بالاترین میزان مصرف هر دو کود، بیشترین میزان صفات بیوشیمیایی و عملکرد دانه را به خود اختصاص دادند، بهطوریکه، بیشترین سطوح هر دو تیمار ) 2000 کیلوگرم در هکتار کود مرغی و سولوپتاس 5 در هزار( سبب افزایش عملکرد دانه، میزان فنل و کلروفیل b نسبت به سطح شاهد شد. بیشترین میزان کلروفیل a نیز مربوط به برهمکنش 2000 کیلوگرم در هکتار کود مرغی و سولوپتاس 3 در هزار بهمیزان 11 / 3 میلیگرم بر گرم وزنتر بود. در مجموع، در بین سطوح مورد بررسی در دو تیمار، سطح 2000 کیلوگرم در هکتار کود مرغی و 3 در هزار سولوپتاس برای دستیابی به افزایش عملکرد دانه و بهبود صفات بیوشیمیایی برای گیاه شنبلیله پیشنهاد میگردد.