بررسی اثرات مصرف مخمر ساکارومایسس سرویزیه بر عملکرد و تخمیر شکمبه ای گوساله¬های پرواری هلشتاین

چکیده مقاله

مقدمه: به منظور تامین احتیاجات بالای دام های پرواری امروزه نیازمند به استفاده ازمواد متراکم درجیره بوده تا نیازهای این حیوانات برطرف گردد. این تغییراساسی در جیره غذایی نشخوارکنندگان با سیر تکاملی دستگاه گوارش آنها به اندازه کافی سازگار نبوده و منجر به کاهش ثبات اکوسیستم شکمبه ونهایتا کاهش بازده استفاده از مواد خوراکی می¬گردد. لذا، استفاده از مواد افزودنی که هم موجب کاهش بیماری دام شود و هم در بهبود عملکرد میکروبی شکمبه مفید باشد، بسیار ضروری به نظر می¬رسد. در سالیان اخیر، مواد افزودنی متعددی جهت بهبود شرایط تخمیر در شکمبه و افزایش تولید حیوانات نشخوارکننده مورد استفاده قرار گرفته¬است یکی از متداولترین پروبیوتیک ها که به طور وسیعی در کشورهای مختلف استفاده می شود قارچ مخمر ساکارومیسس سرویسیه است هدف از اجرای این پژوهش بررسی اثرات مصرف مخمر ساکارومایسس سرویزیه بر عملکرد پرواری و تخمیر شکمبه ای گوساله¬های پرواری هلشتاین بود مواد و روش‌ها: تعداد 8 راس گوساله نر هلشتاین با میانگین وزن اولیه 5 ± 300 در 4 تیمار 2 راسی قرار داده شدند. طول دوره آزمایش 90 روز بود. تیمارهای آزمایشی به ترتیب شامل: 1- گروه شاهد (جیره پایه)، 2- جیره پایه + 2گرم مخمر ساکارومایسس سرویزیه به ازای هر 100 کیلوگرم وزن زنده 3- جیره پایه + 4گرم مخمر ساکارومایسس سرویزیه به ازای هر 100 کیلوگرم وزن زنده 4- جیره پایه + 6 گرم مخمر ساکارومایسس سرویزیه به ازای هر 100 کیلوگرم وزن زنده بود. نتایج: تغییر وزن بدن بین جیره های مختلف آزمایش اختلاف معنی¬داری وجود داشت (05/0>P). بطوری¬که بیشترین میانگین وزن مربوط به گوساله¬هایی بود 2گرم مخمر ساکارومایسس سرویزیه به ازای هر 100 کیلوگرم وزن زنده و کمترین آن مربوط به گروه شاهد بود و اختلاف معنی¬داری با سایر گروه¬ها داشت (05/0>P). نتایج آماری داده¬های حاصل از این آزمایش نشان داد که میانگین مدت‌زمان جویدن، نشخوار کردن و خوردن بین جیره‌های مختلف آزمایش اختلاف معنی¬داری (05/0>P) وجود داشت. به‌طوری‌که بیشترین مدت‌زمان جویدن، نشخوار کردن و خوردن بین به تیمارهایی مربوط بود که مخمر مصرف کرده بودند و با گروه شاهد اختلاف معنی¬داری (05/0>P) وجود داشت. افزودن مکمل¬های مختلف تاثیر معنی¬داری بر قابلیت هضم پروتئین و چربی نداشت ولی از نظر عددی گروه¬های دریافت کننده مخمر قابلیت هضم بهتری نسبت به گروه شاهد داشتند. نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که غلظت گلوکز پلاسما در این آزمایش با افزایش مقدار پروبیوتیک در جیره¬ها افزایش پیدا کرد، بطوری¬که باعث کاهش معنی¬داری (05/0P<) در گروه شاهد در مقایسه با سایر جیره¬ها شد. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که افزودن مخمر ساکارومایسس سرویزیه به جیره گوساله‌های هلشتاین باعث افزایش معنی‌دار وزن نهایی و بهبود شاخص‌های سلامتی گردید. افزایش فعالیت نشخوار و ترشح بزاق در تیمارهای دریافت‌کننده مخمر، منجر به تثبیت pH شکمبه و بهبود تخمیرات شد. غلظت گلوکز پلاسما در جیره‌های مکمل‌شده افزایش یافت که احتمالاً به دلیل افزایش پروپیونات به عنوان پیش‌ساز گلوکونئوژنز بود. اگرچه قابلیت هضم مواد مغذی از نظر آماری معنی‌دار نشد، اما روند عددی بهبود در گروه‌های دریافت‌کننده مخمر مشاهده گردید. مصرف مخمر ساکارومایسس سرویزیه در جیره گوساله‌های هلشتاین با بهبود عملکرد رشد، افزایش فعالیت نشخوار، تثبیت pH شکمبه و بهبود فراسنجه‌های خونی همراه بود. بنابراین، استفاده از این پروبیوتیک به عنوان یک افزودنی مؤثر و جایگزین مناسب برای آنتی‌بیوتیک‌ها در تغذیه گوساله‌های شیرخوار توصیه می‌شود.