نمایش شخصیت ها ( شخصیت پردازی نمایشی در سووشون

Abstract

سووشون سیمین دانشور، از جمله رمان هایی است که حضور شخصیت، در آن بسیار پررنگ است و نویسنده از شخصیت پردازی به وبژه شخصیت پردازی نمایشی برای تقویت اثر و انتقال بهتر معنا بسایر سود برده است. شخصیت پردازی به دو شیوه گزارشی و نمایشی انجام می شود. شخصیت پردازی گزارشی به وسیله توصیف مستقیم و شخصیت پردازی نمایشی به کمک برخی از تکنیک های ویژه (ازجمله گفتگو و عمل و صحنه پردازی و نام و لحن و شیوه بیان) صورت می پذیرد. کاربرد هر یک از این تکنیک ها به نوبه خود به زیبایی اثر و توانا ساختن مخاطب در درک معنا و شناخت شخصیت ها کمک می کند. در حالی که در شخصت پردازی گزارشی نویسنده خود به توصیف مستقیم خصلت ها و مشخصات ظاهری رفتاری و روحی شخصیت می پردازد، در شخصیت پردازی نمایشی تنها شخصیت را وادار به عمل و صحبت می کند و به خواننده اجازه می دهد که خود استنباط کند و با درنگ دریابد که چه انگیزه و خلق و خویی در پشت آنچه شخصیت انجام می دهد پنهان است؛ در واقع نویسنده تنها حرکات و گفتار شخصیت را به نمایش می گذارد. از هر دو تکنیک نمایشی و گزارشی در در سووشون استفاده شده است اما شخصیت پردازی نمایشی در این رمان کاربرد بیشتری دارد. البته از بین تکنیک های شخصیت پردازی نمایشی گفت و گو و انتخاب هوشمندانه نام شخصیت ها به خلق شخصیت های سووشون بسیار کمک کرده است.