قرائتی برساختگرا از علل ناکارآمدی

Abstract

و رونق اقتصادیِ سرزمین خراسان بزرگ که جغرافیای فرهنگی نسبتاً مشترکی دارد، نقش ایفا کند. ایران و افغانستان، مصداق عینی چنین امری هستند. لذا سؤال پژوهش این است که علل ناکارآمدی فرهنگ - نسبتاً مشترک در تعمیق روابط اقتصادی ایران و افغانستان ( ۲۰۱۸ ۲۰۰۱ م) چه میباشد؟ ازاینرو با استفاده از نظریه برساختگرایی درصدد موشکافی این مسئله برآمده و هدف اصلی مقاله بررسی تأثیر نقش فرهنگ و هویت بر روابط اقتصادی ایران و افغانستان از طریق شناسایی چالشهای برآمده از عوامل ذهنی و فرا مادی ملی و فراملی است. طبق نتایج پژوهش، ایران و افغانستان دارای یک دوگانگی در ایی و تفسیرِ اشتراکات فرهنگی نظیر زبان، دین، ادبیات و تاریخ k باز یت جامعه افغانستان کمتر l هستند و از منظری دیگر، ایران با اک اشتراک فرهنگی دارد. با این وجود، برداشتها و انگارههای ذهنیِ متفاوت آنان از عناصر مشترک فرهنگی (شکاف و واگرایی بین- الاذهانی) و سیاسی شدن این عناصر باعث گردیده تا مؤلفه فرهنگ نتواند در تقویت روابط اقتصادی و سیاسی مفید واقع شود. در سطح کلانتر، نفوذ معناییِ مؤلفههای فراملی مثل جهانیشدن فرهنگ دن مشترک آریایی و u غربی و بنیادگرایی دینی، از نقش فرهنگ و دین اسلام در گسترش روابط اقتصادی دو کشور کاسته است. لذا، تأکید صِرف بر نقش اشتراکات در گسترش تعاملات دوجانبه ایران و افغانستان بهطور خاص و خراسان بزرگ بهطور عام، امری غیرواقعبینانه است.