پیچیدگی اقتصادی و امنیت غذایی خانوارهای روستایی در ایران

Abstract

دستیابی به غذای کافی، مطلوب و کیفیت تغذیه‌ای همواره از محورهای مهم توسعه بوده است. رشد شدید جمعیت و نیاز جوامع برای تأمین غذا، بر اهمیت آن افزوده است؛ به گونه­ای که سهم قابل توجهی از سیاست­گذاری­ها و تحقیقات علمی در زمینه حل مساله امنیت غذایی جهت­گیری شده است و بنا به تجارب گذشته، تحقق آن در گرو توانایی کشورها است. پیچیدگی اقتصادی از مفاهیم جدیدی است که میزان توانایی کشورها در تولید کالاهای پیچیده و کاربری کردن دانش در فرایند تولید از رهگذر بهبود ساختار مولد را نشان می­دهد. در این تحقیق، تأثیر "پیچیدگی اقتصادی" به عنوان یکی از شاخص­های مهم بررسی توسعه سرزمین بر امنیت غذایی مورد مطالعه واقع شده است. باتوجه به اینکه امنیت غذایی از مؤلفه‌های اصلی کیفیت زندگی خانوارهای روستایی است و غالبا روستاها نیز در سطح بالای نابرخورداری قرار دارد، به مطالعه جامعه روستایی ایران طی دوره 1380-1401 پرداخته شده است. تحلیل داده­ها با استفاده از مدل رگرسیون با وقفه‌های توزیعی انجام شده است. نتایج نشان داد که یک رابطه بلندمدت و کوتاه مدتی بین پیچیدگی اقتصادی و امنیت غذایی خانوارهای روستایی وجود دارد. لذا اولین اقدام در جهت افزایش امنیت غذایی روستاییان در کشور، توجه به پیچیدگی اقتصادی است؛ ارتقا و بهبود پیچیدگی اقتصادی، تولیدات کشاورزی را افزایش می‌دهد و این در بهبود امنیت غذایی تأثیر مهمی دارد.