نقش دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی در پیش‌بینی کیفیت زندگی مادران کودکان دارای نیازهای ویژه

Abstract

زمینه: مراقبت از کودک با نیازهای ویژه می‌تواند بر سلامت جسمی، عاطفی و اجتماعی و به طور کلی کیفیت زندگی مادران تأثیر بگذارد. الزامات خاص چنین مراقبتی، اغلب منجر به افزایش استرس، چالش‌های عاطفی و تغییرات در پویایی‌های خانواده می‌شود. تحقیقات قبلی، نقش مهم روابط حمایتی، به ویژه دلبستگی به همسر را در مدیریت این استرس‌ها مورد تأکید قرار داده هست. با این حال، کارکردهای هیجانی خود افراد نیز می‌تواند این پویایی‌ها را پیچیده‌تر کند و بر کیفیت کلی زندگی اثر بگذارد. هدف: پژوهش حاضر، با هدف پیش‌بینی کیفیت زندگی مادران کودکان دارای نیازهای ویژه بر اساس دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی انجام شد. روش: در یک پژوهش توصیفی از نوع همبستگی، 148 نفر از مادران کودکان با نیازهای ویژه به روش نمونه‌گیری در دسترس، در پژوهش شرکت کردند و پرسشنامه‌های سبک‌های دلبستگی به همسر (کیان‌زاده، 1390)، نارسایی هیجانی (ریف و همکاران، 2005) و کیفیت زندگی (سازمان جهانی بهداشت، 2004) را تکمیل کردند. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل رگرسیون و نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. نتایج: یافته‌های پژوهش، نشان داد که سبک‌های دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی به طور معناداری کیفیت زندگی مادران کودکان با نیازهای ویژه را پیش‌بینی می‌کنند (01/0 > P). بعلاوه، نتایج نشان داد که 5/37 درصد از تغییرات کیفیت زندگی مادران این گروه از کودکان، توسط دلبستگی به همسر و نارسایی هیجانی تبیین می‌شود. در این میان، دلبستگی به همسر سهم بیشتری در پیش‌بینی کیفیت زندگی داشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر، اهمیت زیاد تقویت روابط دلبستگی ایمن و توجه به اختلالات عاطفی را به منظور افزایش بهزیستی مادران کودکان با نیازهای ویژه مورد تأکید قرار می‌دهد. بنابراین، طرح‌ریزی مداخلات هدفمند با تمرکز بر جنبه‌های ارتباطی و هیجانی که بهبود رضایت از زندگی این مادران را مورد حمایت قرار دهد، ضرورت زیادی دارد.