سبک‌های دلبستگی و پریشانی روان‌شناختی در دانشجویان: نقش واسطه‌ای تنظیم هیجان بین فردی

Abstract

هدف از پژوهش حاضر، تعیین نقش واسطه‌ای تنظیم هیجان بین‌فردی در ارتباط میان سبک‌های دلبستگی و پریشانی روان‌شناختی در دانشجویان بود. این مطالعه از نظر هدف بنیادی و به لحاظ روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را دانشجویان ۱۸ تا ۲۵ ساله دانشگاه بیرجند در سال تحصیلی 1403-1404 تشکیل دادند. از میان این گروه ۴۳۲ نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس سبک‌های دلبستگی کولینز و رید (۱۹۹۰)، پرسشنامه تنظیم هیجان بین‌فردی هافمن و همکاران (2016) و مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسلر (2002) استفاده شد. یافته‌ها نشان داد سبک دلبستگی اضطرابی، پیش‌بینی‌کننده مثبت و معنادار پریشانی روان‌شناختی (01/0≥P، 184/0 =b) و سبک نزدیک‌بودن، پیش‌بینی‌کننده منفی و معنادار آن (01/0≥P، 275/0- =b) بود درحالی‌که سبک وابستگی اثر معناداری بر پریشانی روان‌شناختی نداشت (05/0≤P، 058/0-=b). همچنین، سبک‌های وابستگی (01/0≥P، 192/0 =b)، نزدیک‌بودن (01/0≥P، 248/0 =b) و اضطرابی (01/0≥P، 389/0 =b)، همگی پیش‌بینی‌کننده مثبت تنظیم هیجان بین‌فردی بودند. نتایج مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که نقش میانجی تنظیم هیجان بین‌فردی در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و پریشانی روان‌شناختی معنادار نیست (05/0≤P). با وجود محدودیت‌های نمونه و روش، نتایج پژوهش بر اهمیت بررسی ابعاد دلبستگی در سلامت روانی دانشجویان تأکید دارد و می‌تواند مبنایی برای مداخلات آموزشی و مشاوره‌ای جهت تقویت دلبستگی ایمن و بهبود بهزیستی روانی باشد.