استفاده بهینه از طیف در شبکه های رادیوشناختگر مبتنی بر حسگری مشارکتی با رویکرد تشخیص انرژی دو آستانه ای

Abstract

در شبکه¬های رادیوشناختگر، قابلیت اطمینان آشکارسازی کاربر ثانویه به شرایط کانال وابسته است و عدم قطعیت نویز در سنجش طیف باعث می¬شود که آشکارسازی غیر قابل اعتماد باشد. لذا به منظور افزایش دقت فرآیند حسگری طیف، می¬توان از همکاری چندین کاربر استفاده نمود. همچنین، استفاده از یک سطح آستانه در روش¬های مرسوم آشکارسازی انرژی سبب عدم توانایی تشخیص طیف¬های گسترده و ناتوانی در تمایز بین سیگنال تداخل و سیگنال کاربر اولیه در مقادیر SNR های پایین می¬گردد. در این مقاله، یک شبکه رادیوشناختگر مشارکتی با رویکرد تشخیص انرژی با دو مقدار آستانه به منظور بهبود عملکرد تشخیص، تحت حضور عدم قطعیت نویز پیشنهاد می¬گردد. در طرح پیشنهادی، احتمال آشکارسازی صحیح با مشارکت کاربران ثانویه در حسگری طیف افزایش می¬یابد. علاوه بر این، کاربران ثانویه از یک آشکارساز دو آستانه¬ای برای تشخیص طیف استفاده می¬کنند؛ به طوری که پس از هر تشخیص، نتایج آن برای اتخاذ تصمیم نهایی با هم ادغام می¬شود. نتایج حاصل از پژوهش نشان می¬دهد که در صورت مشارکت کاربران ثانویه و همچنین افزایش تعداد آنها در حسگری طیف، احتمال آشکارسازی صحیح افزایش می¬یابد. همچنین، افزایش احتمال هشدار اشتباه در طرح پیشنهادی آشکارسازی انرژی با دو مقدار آستانه نیز باعث کاهش احتمال عدم تشخیص و افزایش احتمال آشکارسازی صحیح می¬شود. نتایج حاصل از پژوهش صراحتاً نشان می¬دهد که روش آشکارسازی مشارکتی پیشنهادی با دو مقدار آستانه می¬تواند عملکرد بهتری نسبت به روش مرسوم تحت حضور عدم قطعیت نویز داشته باشد