نگرشی نو بر جایگیری ماگما و فرگشت ساختاری شمال پهنه سیستان

چکیده مقاله

تودههای گرانیتوییدی اواخر پالئوسن- اوایل ائوسن در شمال پهنه جوش خورده سیستان، به عنوان ابزارهایی بالقوه جهت ثبت رویدادهای زمینساختی در نظر گرفته میشوند. بررسیهای ساختاری بر روی توده گرانیتوییدی زهری بر پایه فن ناهمسانگردی پذیرفتاری مغناطیسی )AMS ،)دادههای تازهای جهت دستیابی به ساختارهای درونی و بازسازی کینماتیکی فراهم میکند. این توده با روند کلی شمال باختر- جنوب خاور دربردارنده گرانیت تا لوکوگرانیت است. بر پایه نتایج برآمده از واکاوی بیش از 360 نمونه تهیه شده از 36 ایستگاه، این توده پذیرفتاری مغناطیسی پایینی نشان میدهد و مشاهدات سنگنگاری روشنگر نقش آشکار کانیهای پارامغناطیس همچون بیوتیت و آمفیبول به عنوان مهمترین کانی آهندار و عامل اصلی ناهمسانگردی پذیرفتاری مغناطیسی است. برگوارگیهای مغناطیسی با میانگین شیبی متوسط به موازات کشیدگی کلی توده و خطوارگیهای مغناطیسی نیز با راستای غالب SW-NE تا S-N به سمت جنوب باختر )با سوگیری میانگین °32°, N197 ،)طی جایگیری و تبلور ماگما گسترش یافتهاند. توده زهری در یک خاستگاه کششی تحت کنترل راستای بازشدگی SSW-NNE در فضاهای برآمده از فعالیت پهنههای برشی چپگرد واقع در پایانههای سامانه گسلی نهبندان در اوایل ائوسن جایگیری نموده است.