بررسی داستان «و آن صدای جنگ» محمدرضا بایرامی و «نامه‌ای از رام الله» غسان کنفانی بر اساس مولفه های پایداری

Abstract

ادبیات پایداری مجموعه‌ای از افتخارات، ارزش‌ها و گذشته‌ای است که مایۀ مباهات و افتخار نویسندگان و شاعران معاصر است. این نوع ادبی از اعتقادات قلبی و دینی سرچشمه گرفته است. جلوه‌های ادبیات پایداری در آثار شاعران و نویسندگان ایران و فلسطین بازتاب دهندۀ حس وطن دوستی و غیرت اهل قلم است. در این پژوهش نگارنده در صدد است تا به شیوۀ توصیفی – تحلیلی به بررسی مولفه‌های ادب پایداری در داستان «و آن صدای جنگ...» نوشتۀ محمدرضا بایرامی و داستان «نامه‌ای به رام الله» نوشتۀ غسان کنفانی بپردازد. نتایچ پژوهش حاکی از آن است که محمدرضا بایرامی و غسان کنفانی هر دو دغدغۀ وطن را داشته‌اند و از آنجایی که کودکان و نوجوانان امیدهای هر ملت هستند با گزینش این قشر و آگاهاندن آنان از فضای سلطه درصدد بودند تا تلخی جنگ را با زبانی ساده به این کودکان نشان دهند. مهم‌ترین مولفه‌های پایداری در این داستان‌ها عبارت است از: دفاع از وطن، نشاندن چهرۀ متجاوزگر، ایجاد رعب و وحشت توسط دشمن، ایثار و از خودگذشتگی، ترس از دست دادن عزیزان، پایداری در برابر ظلم، وطن دوستی. هر دو نویسنده تلاش می‌کنند تا قهرمانان نوجوان داستان خود را الگوی شجاعت برای همسالان خود قرار دهند تا از این طریق بتوانند ارزش‌های فرهنگی و پایداری را به نوجوانان که آینده سازان مملکت هستند منتقل کنند.