نقش ترجمه در تحقق تمدّن نوین اسلامی- ایرانی

Abstract

ترجمه، به عنوان ابزار و بلکه کنشی تمدّنی است. ترجمه در بنای تمدّن اسلامی از روزگاران دور، نقشی بی¬بدیل و چندبُعدی داشته و به عنوان پُل ارتباطی بین فرهنگ‌های مختلف، بازآفرینی هویت تاریخی و فرهنگی ملّت¬ها و تعامل با دیگر ملل، تولید دانش بومی و تمدّنی. سرمایه‌گذاری در نظام‌مند¬کردن، آموزش مترجمان و ...، امری استراتژیک برای آیندة جهان اسلام بوده است. امروزه نیز ترجمه با هدف شکل¬گیری تمدّن نوین اسلامی -ایرانی، نقش خود را همچنان حفظ کرده و با مدیریت صحیح می¬تواند تحوّلی شایسته در عرصة علوم مختلف، همراه با نوآوری و فناوری، ایجاد نمایند. پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی و بر مبنای منابع مکتوب، برآنست تا با نگاه علمی به پدیدة ترجمه، نقش ترجمه و نتایج آن¬ را در تشکیل و تحقّق تمدّن نوین اسلامی مورد بررسی قرار دهد. یافته¬ها و نتایج حاصل شده گویای آن است که برنامه¬ریزی در سه مرحلة 1) ترجمه و ورود دانش، 2) پردازش اطلاعات ترجمه شده به تناسب شرایط و قواعد فرهنگی، جغرافیایی و ظرفیت¬های بومی و 3) تولید علم و دست¬یابی به ابداعات جدید و نوآوری در یافته¬ها و نشر آن به جهان، مطابق با آموزه¬های اسلامی- ایرانی. می¬تواند مسیر همبستگی و سازگاری بین مردمان و جوامع، رفع اختلافات و رشد سریعتر جوامع، آشنایی و بهره¬مندی از اندیشه¬های جهانی، توجّه به ظرفیت¬های بومی‌سازی، شکل¬گیری دهکدة علمی جهانی، توانمندسازی علمی، فناوری، تثبیت موقعیت¬، کسب رتبه برتر در سطوح جهانی، کسب استقلال ملّی و جهانی، کسب ثروت، قدرت، امنیت و در نهایت، تشکیل تمدّن نوین اسلامی را هموار نماید