مهارت¬ تحلیل و عمل¬گرایی در آموزش زبان عربی دورة دوّم متوسّطه

چکیده مقاله

هرگاه نظام آموزشی، جریان آموختن را با تلفیقی از علم و عمل اجرا و پیاده¬سازی نماید، یادگیری به بهترین شکل انجام خواهد شد. در این میان، آموزش دروس به زبان دیگر، نیازمند توجّه و دقّت بیشتر می¬باشد. دروس عربی که در فهم و یادگیری دیگر دروس، تأثیر فراوانی دارد و میان آن¬ها نوعی ارتباط افقی و عمودی وجود دارد، برای جوامعی که از یک خانوادة زبانی هستند بسیار حائز اهمیّت است. آموزش زبان عربی در نظام آموزشی ایران، موانع و مشکلاتی دارد. برخی از این مشکلات به نحوۀ سازماندهی محتوای کتاب درسی و برخی دیگر به شیوه¬های ارائه و تدریس آن مربوط می¬شود. پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی به استناد منابع مکتوب به بررسی راهبردهای پرورش مهارت تحلیل و عمل¬گرایی در آموزش زبان عربی دورة دوّم متوسّطه پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می¬دهد که محتوای کتب عربی متناسب با جریان¬های ادب معاصر، نیاز جامعه، سطح علمی و شناختی فراگیران و در ارتباط با مسائل روز زندگی آنها طرّاحی شده است. در کنار محتوای مفید، نکته مهم آن است که صرف آموختن و انتقال مطالب به فراگیر در جریان آموزش کافی نیست. مدرّس می¬بایست با اتّکای به اخلاق حرفه¬ای با شناختی که از توانایی¬های فراگیران حاصل می¬کند الگوهای تدریس مؤثر، متفاوت و متناسب با شرایط مخاطب را انتخاب کند. مدرّس باید بتواند بین آموخته¬های قبلی و جدید مخاطب، ارتباطی کامل برقرار نماید. توجّه به جنبة خلّاقیت و هنرآفرینی به واسطة انجام پژوهش¬های علمی، مشخّص کردن گرایش¬های هر درس، انتخاب آگاهانه و بازنگری در سرفصل¬ها و متون دروس می¬تواند در ایجاد انگیزه، علاقه و سپس رشد فراگیر نقشی بسزا ایفا نماید.