تحلیل روند استفاده از فناوری‌های مکانی (GIS) و (RS) در سیاست‌گذاری شهری و توسعه پایدار

Abstract

رشد سریع شهرنشینی و پیچیده‌تر شدن مسائل محیطی و کالبدی، اهمیت به‌کارگیری فناوری‌های مکانی را در مدیریت و سیاست‌گذاری شهری دوچندان کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل روند تحول سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) و سنجش‌ازدور (RS) و تبیین نقش آن‌ها در سیاست‌گذاری شهری و دستیابی به توسعه پایدار انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسناد و تحلیل محتوای مطالعات داخلی و بین‌المللی طی پنج دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که تحول GIS و RS از نقشه‌برداری‌های اولیه به سمت WebGIS، داده‌های ماهواره‌ای با دقت بالا، تحلیل‌های پیشرفته فضایی، هوش مصنوعی و دوقلوهای دیجیتال، موجب ارتقای چشمگیر کیفیت تصمیم‌گیری شهری شده است. همچنین، این فناوری‌ها نقش مهمی در پایش تغییرات کالبدی، مدیریت بحران، افزایش عدالت فضایی، ارزیابی سناریوهای توسعه و هدایت برنامه‌ریزی شهری در مسیر پایداری ایفا می‌کنند. یافته‌ها بیانگر آن است که با وجود چالش‌هایی چون کمبود داده‌های یکپارچه، هزینه تجهیزات و ضعف نهادی، ادغام هوشمندانه GIS و RS می‌تواند بستر لازم برای سیاست‌گذاری کارآمد و توسعه پایدار شهری را فراهم سازد.