بررسی تطبیقی رویکرد های سنتی و نوین در مدیریت سیلاب های شهری در ایران

Abstract

این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی رویکردهای سنتی و نوین در مدیریت سیلاب‌های شهری ایران، به تحلیل و ارزیابی جامع این دو رویکرد می‌پردازد. روش تحقیق در این مقاله، از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعات اسنادی و کتابخانه‌ای انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رویکردهای سنتی، با اتکا به زیرساخت‌های بزرگ و سخت‌افزاری، هرچند در کوتاه‌مدت کارآمد هستند، اما به دلیل هزینه‌های بالا، پیامدهای منفی زیست‌محیطی و آسیب‌پذیری در برابر بارش‌های شدید، دیگر به تنهایی پاسخگوی چالش‌های کنونی نیستند. در مقابل، رویکردهای نوین و پایدار، با تمرکز بر مدیریت آب در مبدأ از طریق زیرساخت‌های سبز و سیستم‌های توسعه کم‌اثر (LID)، نه تنها حجم رواناب را کاهش می‌دهند، بلکه مزایای ثانویه‌ای چون تغذیه آب‌های زیرزمینی و بهبود کیفیت محیط زیست شهری را نیز به همراه دارند. نتیجه‌گیری اصلی این پژوهش بر اهمیت تلفیق هوشمندانه این دو رویکرد به منظور دستیابی به یک مدیریت جامع، پایدار و مقرون‌به‌صرفه تأکید می‌کند.