بررسی روابط سیاسی ایران و هند در دوره همایون گورکانی

Abstract

همزمان با حکومت صفوی در ایران، سلاطین گورکانی بر هندوستان حکومت می کردند. سلاطین تیموری هند از همان ابتدای تشکیل حکومت با اینکه قندهار جزء ایالت خراسان و ایران بود اما همواره چشم طمع به این سرزمین داشتند. از این رو بابر پس از مرگ شاه اسماعیل اول قندهار را از ایران جدا و به خاک هند ملحق کرد. پس از مرگ بابر پسرش همایون بر تخت سلطنت هند نشست. همایون از همان ابتدا با شورش یکی از سردارانش به نام شیرخان سوری، حاکم بنگال، مواجه شد. همایون که توان ایستادگی در مقابل وی را نداشت از راه قندهار به شاه طهماسب اول پناهنده شد. سرانجام پس از مدتی همایون با کمک نظامی ایران حکومت خود را در هندوستان به دست آورد. اکنون پرسش اصلی پژوهش حاضر آن است که شاه طهماسب در ازای چه شرایطی به همایون کمک کرد؟ فرضیه مقاله بیانگر آن است که شاه طهماسب در ازای پذیرش مذهب تشیع اثنی عشری و استرداد قندهار از سوی همایون به وی کمک کرد تا حکومتش در هندوستان را به دست آورد. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که شاه طهماسب با چنین شرایطی همایون را بر تخت سلطنت هندوستان مستقر کرد. هدف این مقاله تحلیلی از روابط سیاسی ایران و هند در دوره حکومت همایون گورکانی است.