| Authors | سعید ایل بیگی,سید مرتضی منصوری مهریان |
|---|
| Journal | پژوهش در طب ورزشی و فناوری |
|---|
| Page number | 0-0 |
|---|
| Paper Type | Full Paper |
|---|
| Published At | ۲۰۲۶ |
|---|
| Journal Type | Typographic |
|---|
| Journal Country | Iran, Islamic Republic Of |
|---|
| Journal Index | isc |
|---|
| Keywords | سالمندان پارامترهای فضایی, زمانی قدرت عضلانی پلانتارفلکسور اکستنسور زانو راه‌رفتن |
|---|
Abstract
مقدمه: کاهش قدرت عضلات پلانتارفلکسور و اکستنسور زانو از تغییرات شایع مرتبط با افزایش سن است که می‌تواند بر الگوی راه‌رفتن تأثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سطوح مختلف ضعف این دو گروه عضلانی بر پارامترهای فضایی-زمانی راه‌رفتن در سالمندان انجام شد.
روش‌شناسی: این مطالعه نیمه‌تجربی تحلیلی بر روی ۴۸ سالمند (۲۴ مرد و ۲۴ زن) با میانگین سنی ۷۲.۴ ± ۴.۶ سال انجام شد. قدرت عضلات با دینامومتر دستی مایکروفیت۲ اندازه‌گیری شد و شرکت‌کنندگان بر اساس قدرت نرمال‌شده به سه گروه بالا، متوسط و پایین تقسیم شدند. پارامترهای فضایی-زمانی راه‌رفتن شامل سرعت راه‌رفتن، کادنس، طول گام، طول قدم، عرض گام، زمان گام، زمان استقرار و زمان نوسان با استفاده از سیستم آنالیز حرکت وایکون ثبت شدند. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های تحلیل واریانس یک‌طرفه، توکی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام شد.
یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که بین سه گروه در تمامی پارامترها به جز عرض گام و زمان نوسان تفاوت معنی‌داری وجود داشت بیشترین اندازه اثر مربوط به سرعت راه‌رفتن (η^2=0/40) بود. قدرت اکستنسور زانو با سرعت راه‌رفتن و طول گام و قدرت پلانتارفلکسور با طول قدم همبستگی مثبت داشتند. رگرسیون نشان داد قدرت اکستنسور زانو و پلانتارفلکسور به‌ترتیب ۳۰٪ و ۸٪ از واریانس سرعت راه‌رفتن و ۲۸٪ و ۷٪ از واریانس طول گام را تبیین می‌کنند.
نتیجه‌گیری: ضعف عضلات پلانتارفلکسور و اکستنسور زانو تأثیر معنی‌داری بر پارامترهای فضایی-زمانی راه‌رفتن در سالمندان دارد. تقویت هر دو گروه عضلانی در برنامه‌های توانبخشی و پیشگیری از زمین‌خوردن ضروری است.
Paper URL
