ساخت و اعتباریابی مقیاس اهمالکاری در نماز

Abstract

برپایی نماز ضمن برقراری ارتباط با خدا، باعث ایجاد آثار روانی و جسمانی مثبتی در فرد نمازگزار میشود. با وجود این آثار ارزشمند جسمانی و روانشناختی نماز برای انسان، بهطور مکرر مشاهده میشود که بسیاری از افراد در سنین مختلف از کودکی تا بزرگسالی، در برپایی نماز و اقامه آن اهمال ورزیده و جدیت لازم را ندارند. با عنایت به اینکه شیوه سنجش یک سازه مانند اهمالکاری در نماز، نقش مهمی در نتایج پژوهشهای پیرامون آن و بهتبع آن کاربردهای مداخلاتی حاصل از آن دارد و تاکنون مقیاسی برای این سازه مورد ساخت و اعتباریابی قرار نگرفته است، پژوهش حاضر بهمنظور ساخت و اعتباریابی مقیاس عمومی اهمالکاری در نماز انجام گرفت. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی و ساخت ابزار بود و در چهار مرحله شامل گردآوری و تعیین موضوعها یا منابع اهمالکاری، اجرای آزمایشی مقیاس برای تعیین روایی ( ،)CVIبررسی و انتخاب سؤالات مقیاس و اعتباریابی فرم نهایی مقیاس انجام گرفت. در مجموع نتایج پژوهش نشان داد که نمره کل دارای همسانی درونی بالایی ( )0/89است. همچنین نتایج حاصل از تحلیل عاملی نشان داد که مقیاس ساختهشده از 5عامل تشکیلشده است که جمعاً 63/03درصد از واریانس کل را تبیین میکند. در این میان عامل نخست با ارزش ویژه ،7/19 در حدود 29/97درصد واریانس کل، عامل دوم با ارزش ویژه ،3/116در حدود 12/98درصد واریانس کل و عامل پنجم با ارزش ویژه 1/156در حدود 4/81درصد واریانس کل متغیرها را تبیین میکنند. بنابراین، طبق نتایج این پژوهش، مقیاس عمومی اهمالکاری در نماز، از اعتبار مناسبی برخوردار بوده و میتواند جهت انجام تحقیقات گسترده مرتبط مورد استفاده قرار گیرد.