مقایسه اثر تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط بر سطوح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 ، فتوئین آ و حساسیت به انسولین در موش‌‌های نر مبتلا به کبد چرب غیرالکلی ناشی از رژیم پر چرب

Abstract

زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی ارتباط نزدیکی با مقاومت به انسولین در کبد و بافت‌های محیطی دارد و تمرین بدنی منظم می‌تواند با بهبود حساسیت به انسولین، در پیشگیری و درمان آن مؤثر باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط بر سطوح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 و فتوئین آ و حساسیت به انسولین در موش‌‌های نر مبتلا به کبد چرب غیرالکلی ناشی از رژیم پر چرب بود. روش‌‌تحقیق: در این مطالعه تجربی، تعداد 28 سر رت صحرایی نر با سن شش تا هشت هفته و با دامنه وزنی بین 150 تا 180 گرم، به‌طور تصادفی به چهار گروه (هر گروه هفت سر رت) شامل تمرین تناوبی شدید (80 تا 95 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، تمرین تداومی متوسط (50 تا 60 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، کنترل (بیماری کبد چرب) و کنترل سالم (غذای استاندارد)؛ تقسیم شدند. تمرینات ورزشی به مدت هشت هفته و هر هفته پنج جلسه، به اجرا درآمد. برای استخراج نتایج، از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس یک‌راهه و توکی در سطح معنی‌‌داری 05/0≥p استفاده شد. یافته‌‌ها: تمرین تناوبی شدید و تمرین تدوامی متوسط، موجب کاهش سطح سرمی فتوئین آ (به ترتیب با 008/0=p و 03/0=p)؛ افزایش سطح سرمی گیرندۀ پپتید شبه گلوکاگون-1 (به‌ترتیب با 008/0=p و 003/0=p) و حساسیت به انسولین (به‌ترتیب با 007/0=p و 01/0=p) شدند؛ اما تفاوت معنی‌‌داری در سطح شاخص ها بین دو گروه تمرینی مشاهده نشد (05/0>p). نتیجه‌‌گیری: تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط، مستقل از نوع و شدت تمرین، موجب بهبود عوامل تعدیل کننده التهاب، کبد چرب و بهبود حساسیت به انسولین در موش های مبتلا به کبد چرب شدند؛ مدلی که می‌تواند در آینده، برای مطالعات انسانی مورد توجه قرار گیرد.