تاثیر هشت هفته تمرین شنای تداومی و تناوبی شدید بر مقادیر کمرین در بافت کبد و چربی احشایی و مقاومت به انسولین در موش¬های صحرایی نر مبتلا به سندرم متابولیک

Abstract

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین شنای تداومی و تناوبی شدید بر مقادیرکمرین بافت چربی احشایی و کبد و مقاومت به انسولین در موش¬های مبتلا به سندرم متابولیک است. روش ها: 48 موش نر به ¬طور تصادفی در دو دسته رژیم غذایی استاندارد (دو گروه 8 تایی) و رژیم پر چرب (چهار گروه 8 تایی) و در مجموع در 6 گروه قرار گرفتند. پس از القای سندرم متابولیک، جهت اجرای برنامه، موش های باقیمانده به چهار گروه (n=8) کنترل استاندارد یا سالم، کنترل سندرم متابولیک، شنای تداومی (مبتلا به سندرم متابولیک)، و شنای تناوبی شدید (مبتلا به سندرم متابولیک) تقسیم شدند. پروتکل های شنای تداومی و تناوبی شدید به ترتیب با 65 % و تقریباً معادل 100 % حداکثر اکسیژن مصرفی اجرا شد. اندازه گیری متغیرهای خونی و بافتی (چربی احشایی و کبد ) با روش الایزا و تحلیل آماری با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر انجام شد. یافته ها: شنای تداومی و تناوبی شدید باعث کاهش معنی دار گلوکز و مقادیر کمرین در بافت کبد(p = 0.001) و چربی احشایی (p = 0.0001) شدند به گونه ای که این کاهش در بافت چربی احشایی بیشتر بود. به علاوه، اگرچه دو نوع تمرین به اجرا درآمده تغییر معنی داری در مقاومت به انسولین ایجاد نکردند (p=0.77)، اما باعث کاهش معنی دار (p = 0.0001) سطح سرمی گلوکز شدند، بگونه ای که این کاهش بعد از تمرینات شنای تناوبی به طور معنی دار بزرگتر (p = 0.0001) بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، تمرینات شنای تداومی و تناوبی شدید می تواند به عنوان رویکردی پیشگیرانه در بهبود مقاومت به انسولین و سندرم متابولیک مورد توجه قرار گیرد؛ اما اجرای آن به صورت تناوبی شدید؛ اثربخش تر خواهد بود. نتیجه گیری قطعی نیاز به تحقیقات بیشتر دارد