رابطه امید تحصیلی و خودشکوفایی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان؛ نقش میانجیگر تاب آوری تحصیلی

چکیده مقاله

1 رابطه امید تحصیلی و خودشکوفایی در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان؛ نقش میانجیگر تابآوری تحصیلی عذرا بیجاری1،دکتر سمانه خزاعی2* 1-کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسالمی، ایران. Chini.mehdi1363@gmail.com 2-استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران(نویسنده مسئول) s.khazaei@birjand.ac.ir چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی نقش امید تحصیلی و خودشکوفایی در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان بامیانجیگری تابآوری تحصیلی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود که به شیوه تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری پژوهش کلیه دانشآموزان دختر دوره اول متوسطه شهر بیرجند در سال تحصیلی1403-1402بودند که از بین آنها با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای تعداد250 نفر انتخاب و به ابزار پژوهش شامل مقیاس امید تحصیلی خرمایی و کمری (1396)، تابآوری تحصیلی ساموئلز (2004)، خودشکوفایی اهواز (1380) پاسخ دادند. همچنین از نمره معدل دانشاموزان برای سنجش پیشرفت تحصیلی استفاده شد. دادههای جمعاوری شده با استفاده از آزمونهایهمبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل دادهها فرضیهپژوهش را تایید کرد و نشان داد که تابآوری تحصیلی در ارتباط بین امید تحصیلی و خودشکوفایی با پیشرفت تحصیلی، نقش میانجی دارد (05/0>P). بر این اساس توجه به این عوامل در دانشآموزان ضروری است.