بررسی نوع ادبی در منظومۀ پدماوت جائسی

چکیده مقاله

منظومة «پدماوات» یکی از منظومه‌های هندی به زبان اودهی(owdi) است. میرزا ملک محمد جائسی (856- 921 ه.ق)، شاعری صوفی‌مسلک (در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم) این منظومه را در قالب مثنوی و با 4196 بیت سروده است. برخی ادیبان و کارشناسان هندی این منظومه را یکی از انواع ادب حماسی و برخی دیگر آن را در ذیل انواع ادبی متصوفة اسلامی و داستان عاشقانه فولکلور می‌دانند و از آن به‌عنوان «ایک رزمیه نظام» (منظومه حماسی) یا «دوستانه‌انداز» (عاشقانه) یاد می‌کنند. هدف پژوهش حاضر با عنوان «بررسی منظومة عاشقانة پدماوات اثر میرزا ملک محمد جائسی» دستیابی به اتقان در تشخیص نوع ادبی آن است. فرضیة پژوهش این است که منظومة پدماوات یک منظومة عاشقانه با وجه حماسی است. این پژوهش در دو بخش به نگارش در آمده است. بخش نخست، بیان نظرات دربارة چیستی منظومة حاضر، منشأ داستان، معرفی شاعر و میزان توفیق او در سرایش آن است. در بخش دوم ساختار منظومه را با سنجه‌های عاشقانه‌سرایی یا پهلوانی‌سروده‌های ایرانی سنجیده‌‌ایم. در پایان با روش توصیفی- تحلیلی به سؤالات معمول و فرضیه پژوهش پاسخ گفته‌ و دریافته‌ایم این اثر منظومه‌ای عاشقانه و دارای وجه حماسی است. ادبی نن استت. فرضتیۀ پژوهش ای استت که منظومۀ پدماوات ی منظومۀ عاشتنانه با وجه حماستی استت. ای پژوهش در دو بصش به نگارش درنمده استت. بصش نصستت