بلاجویی در ادبیات عرفانی و بازتاب شخصیت امام حسین (ع) به عنوتان بزرگترین بلاجو

چکیده مقاله

بلاجویی در ادبیات عرفانی و بازتاب شخصیّت امام حسین)ع( به عنوان بزرگ ترین بلاجو  محمد بهنامفر  محمدباقر تقوی زیروانی چکیده: بلاجویی و بلادوستی یکی از مهم ترین درونمایههایی است که بیشتر عارفان بزرگ ایران اسلامی در سلوک خویش، به آن تأکید فراوان داشتهاند و مقربترین عارفان، همواره بلاکشترین آن ها در راه محبوب به شمار میآمدند و این اندیشه در آثار عرفانی ادبیات ما، بازتاب فراوانی داشته است. از نظر آنان بزرگ ترین بلاجو برابر است با بزرگ ترین عاشق. نکتة قابل توجهی که در این مقاله به آن اشاره میشود، این است که بیشتر این عارفان بزرگ، از امام حسین)ع( به عنوان بزرگ ترین بلاجو و مرد میدان بلا یاد کردهاند، اما نتایج این تحقیق که به شیوة تحلیلی- توصیفی انجام شده است نشان میدهد که با وجود این مقام شامخ امام)ع( در نزد آنان، شخصیّت، احوال و اقوال حضرت در آثار آنان بازتاب گستردهای نداشته است. جوّ نامساعد سیاسی و خفقان حاکم بر جامعه و ترویج مسلکهای جبری همچون اشاعره، کرامیه و مرجئه توسط حکّام مستبد، همچنین مبارزه با اندیشههای مخالف، به ویژه شیعی را می توان از مهم ترین موانع انعکاس سیمای حضرت حسین)ع( در ادبیات عرفانی پس از اسلام به حساب آورد.