بررسی رابطه اهمالکاری در نماز و راهبردهای خودتنظیمی عاطفی در دانشجویان دانشگاه بیرجند

چکیده مقاله

نماز، ترین فرایض یکی از بزرگ اسبمی، عالیترین تکلیف مکتب تربیتی اسبم و دسلاتگاه تنظلایم کننده روح آدمی است. پژوهش حاضر سعی در بررسی رابطه بین اهمالکاری در نماز و راهبردهای خودتنظیمی عاطفی در بین دانشجویان دانشگاه بیرجند دارد. روش پلاژوهش، از نلاوع همبسلاتگی و جامعه آماری این پژوهش عبارت است از دانشجویان دانشگاه بیرجند و نمونه موردنظر شلاامل 108 دانشجو که بعد از حذف پرسشنامههای مغشوش به 99نمونه کاهش یافت. ابزارهاى مورداستفاده در این پژوهش شامل مقیاس راهبردهای خودتنظیمی عاطفی مارس و پرسشنامه اهمالکاری در نملااز است. بر اساس نتایج در بررسی اهمالکاری در نماز و راهبرد رفتاری، راهبرد تغییر موقعیت، راهبرد تغییر عاطفه و راهبرد کاهش عاطفه منفلای رابطلاه معنلااداری مشلااهده نشلاد ( ،)p<0/05املاا بلاین اهمالکاری در نماز و راهبرد شناختی، رابطه منفی و معنادار ( )p<0/05و بین اهمالکاری در نماز و راهبرد افزایش عاطفه مثبت، همبستگی منفی با سطح معناداری 0/01مشاهده شد؛ بهعبارتدیگلار چنانچه دانشجویان سطح پایینتری از اهملاالکلااری در نملااز را داشلاته باشلاند و بلار نملااز خلاویش محافظت داشته باشند، راهبردهای خودتنظیمی را در زندگی خود بیشتر استفاده میکنند و قادرند تا احساسات مثبت ایجاد کنند یا میزان این احساسات را افزایش یا تداوم بخشند