نقش میانجی انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بین بدرفتاری روان‌شناختی و تمایزیافتگی خود با اضطراب اجتماعی

چکیده مقاله

زمینه: بدرفتاری روان‌شناختی در دوران کودکی و نوجوانی می‌تواند اثرات منفی بر سلامت روان بزرگسالان داشته باشد و انعطاف‌پذیری ‌شناختی به عنوان عاملی میانجی در این رابطه مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش تعیین رابطه بدرفتاری روان‌شناختی، تمایزیافتگی خود و اضطراب اجتماعی با نقش میانجی‌گری انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بود. روش: این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی بزرگسالان ۱۸ تا ۴۰ ساله مراجعه‌کننده به کلینیک‌های درمانی در تهران انجام شد. نمونه‌ای شامل ۱۴۸ نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و داده‌ها با استفاده از مقیاس بدرفتاری روان‌شناختی (فیلیپس و همکاران، ۲۰۰۴)، مقیاس تمایزیافتگی خود (اسکورن و فریدلندر، ۱۹۹۸)، مقیاس انعطاف‌پذیری ‌شناختی (دنیس و وندروال، ۲۰۱۰) و مقیاس اضطراب اجتماعی (لیبوویتز، ۱۹۸۷) جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها با روش‌ معادلات ساختاری انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که بدرفتاری روان‌شناختی بر انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و اضطراب اجتماعی اثر مستقیم داشت و انعطاف‌پذیری ‌شناختی رابطه بین تمایزیافتگی خود و اضطراب اجتماعی را میانجی‌گری کرد. نتیجه گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه، می‌توان نتیجه گرفت که انعطاف‌پذیری شناختی به عنوان یک مکانیسم کلیدی، رابطه بین بدرفتاری روان‌شناختی و تمایزیافتگی خود با اضطراب اجتماعی را تبیین می‌کند. بنابراین، مداخلات درمانی که بر تقویت انعطاف‌پذیری ‌شناختی و تسهیل فرآیند تمایزیافتگی خود متمرکز هستند، می‌توانند در کاهش تأثیرات منفی بدرفتاری دوران کودکی و مقابله با اضطراب اجتماعی مؤثر واقع شوند.