رزومه


EN
مهدی رضایی

مهدی رضایی

استادیار

عضو هیئت علمی تمام وقت

دانشکده: علوم تربیتی و روانشناسی

گروه: روانشناسی

مقطع تحصیلی: دکتری

رزومه
EN
مهدی رضایی

استادیار مهدی رضایی

عضو هیئت علمی تمام وقت
دانشکده: علوم تربیتی و روانشناسی - گروه: روانشناسی مقطع تحصیلی: دکتری |

تمرکز اصلی پژوهش‌های دکتر رضایی بر حوزه‌های نوین عصب‌روانشناختی و روانشناسی بالینی است. از جمله مهم‌ترین علایق پژوهشی ایشان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کاربرد روش‌های تحریک مغزی (به‌ویژه tDCS و rTMS) در درمان اختلالات خلقی و اضطرابی.

  • بررسی نقش طرح‌واره‌های هیجانی، شناختی و تجارب آسیب‌زای دوران کودکی (تروما) در تبیین نشانه‌های روان‌شناختی.

  • طرحواره درمانی (کلاسیک، هیجانی و بافتاری)

  • مطالعه عوامل مرتبط با آسیب‌های روانی در جمعیت‌های خاص (مانند  کودکان با اختلالات یادگیری و جانبازان)

سوابق علمی و اجرایی برجسته
دکتر رضایی علاوه بر تدریس در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری، سمت‌های اجرایی نظیر مدیر مرکز مشاوره و سبک زندگی دانشگاه بیرجند و مدیر گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهریار را در کارنامه خود دارند. ایشان همچنین اجرای پروژه‌های کلان تحقیقاتی را در همکاری با نهادهای علمی و صنعتی کشور نظیر بنیاد ملی نخبگان، بنیاد ملی علم ایران، شرکت فولاد خوزستان و دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله بر عهده داشته‌اند.

افتخارات و دستاوردها
از جمله افتخارات ایشان می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

  • کسب عنوان پژوهشگر برتر در دوره دکتری (۱۳۹۴) و دانشجوی نمونه و ممتاز مقطع دکتری.

  • برگزیده جایزه شهید صیاد شیرازی بنیاد ملی نخبگان در سال 1396.

  • دریافت جایزه شهید کاظمی آشتیانی (استادیار جوان) از بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۴۰۴.

  • انتشار بیش از 20 مقاله علمی در مجلات معتبر بین‌المللی (JCR و Scopus)

  • راهنمایی و مشاوره ده‌ها پایان‌نامه کارشناسی ارشد و دکتری در حوزه‌های تخصصی روانشناسی.

  • همکاری فعال با نهادهای علمی داخلی و خارجی و عضویت در هیأت تحریریه و داوری مجلات برجسته نظیر Journal of Affective Disorders و PLOS ONE.

دکتر رضایی با تکیه بر دانش روز، تجربه عملی غنی و تعهد علمی، همواره در مسیر ارتقای سلامت روان جامعه و تربیت نیروهای متخصص گام برمی‌دارند.

نمایش بیشتر

tDCS efficacy and utility of anhedonia and rumination as clinical predictors of response to tDCS in major depressive disorder (MDD)

نویسندگانMohammad Mahdi Shariat Bagheri,Samaneh Khazaei,Houshang Garavand
نشریهJournal of Affective Disorders
شماره صفحات756-762
شماره سریال339
شماره مجلد339
نوع مقالهFull Paper
تاریخ انتشار2023
رتبه نشریهISI
نوع نشریهالکترونیکی
کشور محل چاپایران
نمایه نشریهJCR،Scopus

چکیده مقاله

Background Anhedonia and rumination are mental disorders' transdiagnostic features but remain difficult to treat. Transcranial direct current stimulation (tDCS) is a proven treatment for depression, but its effects on anhedonia and rumination and whether anhedonia and rumination can be used as a predictive biomarker of treatment response is not well known. This study aimed to investigate the tDCS efficacy and identify the predictive role of anhedonia and rumination in response to tDCS in patients with MDD. Methods 182 patients received 10 tDCS sessions delivered at 2 mA to left (anode) dorsolateral prefrontal cortex (DLPFC). Hamilton Rating Scale for Depression (HRSD-17), Snaith–Hamilton Pleasure Scale (SHAPS), and the 10-item Ruminative Response Scale (RRS-10) was administered to patients with MDD before treatment, following it, and after two weeks of tDCS. Results There was an overall significant improvement in anhedonia from pre- to post-treatment. Regression analyses revealed that responders had higher baseline anhedonia and rumination (reflective pondering) scores. We found that the reduction in HRSD scores after tDCS was significantly associated with anhedonia's baseline values while no relation was found between baseline rumination and tDCS treatment response. Conclusion These results provide new evidence that pronounced anhedonia may be a significant clinical predictor of response to tDCS. Patients with severe or low baseline rumination had an equal chance of achieving clinical response. Prospective tDCS studies are necessary to validate the predictive value of the derived model.

لینک ثابت مقاله