یادگیری مبتنی بر طراحی DBL

چکیده مقاله

گسترش فناوری های سیار و محی طهای یادگیری مجازی، فرص تهای متنوعی برای انعطا فپذیری و تعامل در فرایند یاددهی–یادگیری فراهم کرده است. یادگیری مبتنی بر طراحی به عنوان رویکردی یادگیرنده محور و مسئله محور قابلیت کاربرد در این محیط ها را دارد اما چارچو بهای روشن برای به کارگیری آن در یادگیری سیار و مجازی محدود است. پژوهش حاضر با استفاده از روش مرور ادبیات نیمه سیستماتیک و تحلیل محتوای ۱۲ مقاله معتبر منتشرشده بین سا لهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ ، به تبیین مبانی نظری و ظرفی تهای کاربردی یادگیری مبتنی بر طراحی در محی طهای دیجیتال پرداخته است. یافته ها در پاسخ به سؤال نخست نشان داد که یادگیری مبتنی بر طراحی بر چهار مضمون سازما ندهنده شامل ساختن گرایی و دیدگا ههای مشابه به عنوان بنیان نظری، نقش معلم، نقش فراگیر و فرایند یادگیری به عنوان اصول پداگوژیک، عناصر اصلی و مراحل اجرایی طراحی در سطح پیاده سازی و پیامدهای شناختی، عاطفی و اجتماعی استوار است. در پاسخ به سؤال دوم، ظرفی تهای یادگیری مبتنی بر طراحی در محی طهای مجازی و سیار در قالب دو حوزه اصلی شناسایی شد: تحول در فرایند یاددهی–یادگیری شامل کاربست دانش، یادگیری غیررسمی و یادگیری مشارکتی و نتایج یادگیری شامل یادگیری مهارت و تحول شناختی.